Май пурди имшаби зи шодии дидаи равзани маро

می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

Хона аз рӯй ки ёрб мешавад равшани маро ?

خانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟

То ба чашмами нури ваҳдати серума бениш кашид

تا به چشمم نور وحدت سرمه بینش کشید

Ҳар кафи хокӣ буд чун водии эмини маро

هر کف خاکی بود چون وادی ایمن مرا

Кӣ зи печ ва тоб мешуд риштаи ҷонами гиреҳ ?

کی ز پیچ و تاب می شد رشته جانم گره؟

Оби борикӣ агар май буд чун сӯзани маро

آب باریکی اگر می بود چون سوزن مرا

Тираи рӯзони сайқал ойӣна якдигаранд

تیره روزان صیقل آیینه یکدیگرند

Занг аз дил май баради хокистари гулхани маро

زنگ از دل می برد خاکستر گلخن مرا

Хўштрст аз ҷомаи пӯшида , урёни зистан

خوشترست از جامه پوشیده، عریان زیستن

Тира мегардад назар аз буии пероҳани маро

تیره می گردد نظر از بوی پیراهن مرا

Фатҳи боби ман буд дар бастани чашму даҳон

فتح باب من بود در بستن چشم و دهان

намешавад аз равзани масдӯд , дили равшани маро

می شود از روزن مسدود، دل روشن مرا

Рабти ман чун лола бо доғи ҷунун имрӯз нест

ربط من چون لاله با داغ جنون امروز نیست

Буд доими ахгарӣ дар зери пероҳани маро

بود دایم اخگری در زیر پیراهن مرا

Пеши дарёи наъл бе тобии маро дар оташ аст

پیش دریا نعل بی تابی مرا در آتش است

Хори натавонад чу сайл овехт дар домани маро

خار نتواند چو سیل آویخت در دامن مرا

Фалси ман чун моҳёни маҳзар ба хӯн ман навишт

فلس من چون ماهیان محضر به خون من نوشت

Ҳалқа фитрок шуд ҳар ҳалқаи зини ҷавшани маро

حلقه فتراک شد هر حلقه زین جوشن مرا

Берух ӯ доғ дар зери сиёҳии монда Эй аст

بی رخ او داغ در زیر سیاهی مانده ای است

Дидаи хуршед агар соиб шавад равзани маро

دیده خورشید اگر صائب شود روزن مرا