Хароби ҳолеи мо аз дарозӣ даст аст

خراب حالی ما از درازی دست است

з ҳимматаст ки девори мо чунин паст аст

ز همت است که دیوار ما چنین پست است

зи навбаҳори ҷаҳони ранги эътидоли мҷўӣ

ز نوبهار جهان رنگ اعتدال مجوی

Ки андалеби туҳидасту ғунча зрмст аст

که عندلیب تهیدست و غنچه زرمست است

Дили ту чун гули раънои ду ранг афтода аст

دل تو چون گل رعنا دو رنگ افتاده است

Вагарнаи ҳасани хазону баҳор якдаст аст

وگرنه حسن خزان و بهار یکدست است

Халосии дил азон зулф орзӯӣ хатост

خلاصی دل ازان زلف آرزوی خطاست

Ки мурғ , бепар ва боласту кӯчаи бен баст аст

که مرغ، بی پر و بال است و کوچه بن بست است

Ба зуҳди хушки қаноат наме тавон кардан

به زهد خشک قناعت نمی توان کردن

Кунун ки ҳар сари хории пиёла дар даст аст

کنون که هر سر خاری پیاله در دست است

Ҳисоби дайну дил аз мо ба ҳашар агар талабанд

حساب دین و دل از ما به حشر اگر طلبند

Баҳонае чу сари зулфи ёр дар даст аст

بهانه ای چو سر زلف یار در دست است

Набаст ғунчаи минқори андалебон ро

نبست غنچه منقار عندلیبان را

Фиғон ки чошнии нӯшханди гул паст аст

فغان که چاشنی نوشخند گل پست است

Чу ғунчаи сар ба гиребон кашидаам соиб

چو غنچه سر به گریبان کشیده ام صائب

зи бас ба чашми ман ин сақфи нилгун паст аст

ز بس به چشم من این سقف نیلگون پست است