Марои зи пери хароботи ин сухан ёдаст

مرا ز پیر خرابات این سخن یادست

Ки ғайри олами об ончӣ ҳаст бар бодаст

که غیر عالم آب آنچه هست بر بادست

Тиҳӣаст чашми ту аз серумаи сулаймонӣ

تهی است چشم تو از سرمه سلیمانی

Вагарнаи шишаи гардуни пар аз призодст

وگرنه شیشه گردون پر از پریزادست

з кулуфтаст хатар беш сахти рӯйон ро

ز کلفت است خطر بیش سخت رویان را

Ки занг , ташнаи ойӣна ҳои фӯлодаст

که زنگ، تشنه آیینه های فولادست

Азон ба зиндагии хеш халқ ме ларзанд

ازان به زندگی خویش خلق می لرزند

Ки доим аз нафаси ин шамъ дар раҳ бодаст

که دایم از نفس این شمع در ره بادست

зи кори хеши ҳунармандро насибӣ нест

ز کار خویش هنرمند را نصیبی نیست

зи ҷӯии шер ба ҷузи хӯн чаҳ ризқ Фарҳодаст ?

ز جوی شیر به جز خون چه رزق فرهادست؟

Машав з дидани рухсори нўхтони ғофил

مشو ز دیدن رخسار نوخطان غافل

Агар чаҳ машқи ҷунун бениёз аз устодаст

اگر چه مشق جنون بی نیاز از استادست

з ҳар насими дилаши ҳамчу бед ме ларзад

ز هر نسیم دلش همچو بید می لرزد

зи бргризи хазони сарв агар чаҳ озодаст

ز برگریز خزان سرو اگر چه آزادست

Ман аз расӣдани рӯзӣ ба хеш донистам

من از رسیدن روزی به خویش دانستم

Ки ризқи мардум бедаст ва по худододаст

که رزق مردم بی دست و پا خدادادست

Забон шона дарозаст бар сари олам

زبان شانه درازست بر سر عالم

зи нисбатӣ ки сари зулфро ба шамшодаст

ز نسبتی که سر زلف را به شمشادست

зи бими сайл харобаст хонаи маъмур

ز بیم سیل خراب است خانه معمور

зи ганҷ , хонаи вайрона соиб ободаст

ز گنج، خانه ویرانه صائب آبادست