Марои зи пери хароботи нукта Эй ёдаст

مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست

Ки ғайри олами об ончӣ ҳаст бар бодаст

که غیر عالم آب آنچه هست بر بادست

Гунаҳ ба ирс расидааст аз падари мо ро

گنه به ارث رسیده است از پدر ما را

Хатои зи субҳи азал ризқ одамизодаст

خطا ز صبح ازل رزق آدمیزادست

Фурӯғи субҳи шикархандро давомӣ нест

فروغ صبح شکرخند را دوامی نیست

Хушо касе ки ба заҳр итоб муътодаст

خوشا کسی که به زهر عتاب معتادست

Мапуаш чашми дарин хокдони зи рахнаи дил

مپوش چشم درین خاکدان ز رخنه دل

Ки ин дарича ба ҷинат муқобил афтодаст

که این دریچه به جنت مقابل افتادست

Алоҷи неши маломат наметавонам кард

علاج نیش ملامت نمی توانم کرد

Маро ки синаи зи пайкон ҳисор фӯлодаст

مرا که سینه ز پیکان حصار فولادست

Ба тавқ фохта дорад алоқаи халхол

به طوق فاخته دارد علاقه خلخال

Фасона Эйаст ки сарв аз таъаллуқ озодаст

فسانه ای است که سرو از تعلق آزادست

Балост васл чу дил биқрор ме уфтад

بلاست وصل چو دل بیقرار می افتد

зи қурби шуълаи насиб сапанд фарёдаст

ز قرب شعله نصیب سپند فریادست

Тавон ба хомшӣ аз умри коми дили бардошт

توان به خامشی از عمر کام دل برداشت

Каманди оҳӯӣ Ром карда , хоб сайёдаст

کمند آهوی رم کرده، خواب صیادست

Чаро ба наъли баҳои ҷони надоди гулгунро ?

چرا به نعل بها جان نداد گلگون را؟

Ба хӯни гарм тапидан сазоӣ Фарҳодаст

به خون گرم تپیدن سزای فرهادست

Самоъи тоири бсмл баланд ме гуяд

سماع طایر بسمل بلند می گوید

Ки субҳи идӣ агар ҳаст , теғ ҷаллодаст

که صبح عیدی اگر هست، تیغ جلادست

Ба як ду мисра бемағз , калаки соиб ро

به یک دو مصرع بی مغز، کلک صائب را

Дилаш хушаст ки дод суханварӣ додаст

دلش خوش است که داد سخنوری دادست