Нест аз душмани муҳобои як сари сӯзани маро

نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

Каз дил сахтаст дар зери қабои ҷавшани маро

کز دل سخت است در زیر قبا جوشن مرا

Ҳар чаҳро хуршеди сӯзад , брнёиди дӯди азу

هر چه را خورشید سوزد، برنیاید دود ازو

На з бедардӣ буд аз оҳи лаб бастани маро

نه ز بی دردی بود از آه لب بستن مرا

Бо дили равшан , зи нури орияти мустағнӣам

با دل روشن، ز نور عاریت مستغنیم

Гул фитад аз меҳру ма дар дидаи равзани маро

گل فتد از مهر و مه در دیده روزن مرا

Доштами чандини гул бе хори чашм аз содагӣ

داشتم چندین گل بی خار چشم از سادگی

Захми хорӣ ҳам нашуд рӯзии азин гулшани маро

زخم خاری هم نشد روزی ازین گلشن مرا

Дар камӣн дорад парешони хотирии ҷамъиятам

در کمین دارد پریشان خاطری جمعیتم

Пари буруни орад чу мӯрон , дона дар хирмани маро

پر برون آرد چو موران، دانه در خرمن مرا

Бо туҳидастии дарин дарёии гавҳар чун садаф

با تهیدستی درین دریای گوهر چون صدف

Сад ятем аз ашк афтодааст дар домани маро

صد یتیم از اشک افتاده است در دامن مرا

Аз ҳавоӣ тар шавад ойӣнаам торик тар

از هوای تر شود آیینه‌ام تاریک تر

Ҳеҷ боғ длгшоиӣ нест чун гулхани маро

هیچ باغ دلگشایی نیست چون گلخن مرا

Аз насими шукр , нофи оҳӯӣ мишкӣн кунам

از نسیم شکر، ناف آهوی مشکین کنم

Аз даҳон шер созад чарх агар маскани маро

از دهان شیر سازد چرخ اگر مسکن مرا

Аз нафас ҳар чанд чун исои равони бахшам ба халқ

از نفس هر چند چون عیسی روان بخشم به خلق

Об мебояд гирифт аз чашмаи сӯзани маро

آب می‌باید گرفت از چشمه سوزن مرا

Аз забони оташинам гарчи маҳфил равшан аст

از زبان آتشینم گرچه محفل روشن است

Нест чун шамъ аз туҳидастии ду пероҳани маро

نیست چون شمع از تهیدستی دو پیراهن مرا

Гарчи дорам тоза , рӯй боғро дар бар гурез

گرچه دارم تازه، روی باغ را در بر گریز

Нест чун сарв аз туҳидастии ду пероҳани маро

نیست چون سرو از تهیدستی دو پیراهن مرا