Чу шабнами он ки дарин бӯстон саҳархезаст

چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست

Мудоми соғараш аз соф айш лабрезаст

مدام ساغرش از صاف عیش لبریزست

Ба холи гӯшаи абрӯӣ ӯ мубини густох

به خال گوشه ابروی او مبین گستاخ

Ки чун ситораи дунболаи дори хўнризст

که چون ستاره دنباله دار خونریزست

Фиғон ки наргиси бемори хубрӯён ро

فغان که نرگس بیمار خوبرویان را

Шикастани дили мо чун шикаст парҳезаст

شکستن دل ما چون شکست پرهیزست

Ҳамеша дар дил Фарҳод мекунад ҷавлон

همیشه در دل فرهاد می کند جولان

Чаҳ шуд ки домани ширин ба даст парвизаст

چه شد که دامن شیرین به دست پرویزست

Замони ҳасани қадими туро ки медонад ?

زمان حسن قدیم ترا که می داند؟

Ки осмони яке аз сабзаҳои нўхизст

که آسمان یکی از سبزه های نوخیزست

зи оташи нафаси гарми мо хатар дорад

ز آتش نفس گرم ما خطر دارد

Чу хор , мӯҳтасиби шаҳр агар чаҳ сар тезаст

چو خار، محتسب شهر اگر چه سر تیزست

зи осмони куҳансол дилхарош тараст

ز آسمان کهنسال دلخراش ترست

Агар чаҳ сабзаи рухсори ёр , нўхизст

اگر چه سبزه رخسار یار، نوخیزست

зи санг , чашма хӯн мекунад равони соиб

ز سنگ، چشمه خون می کند روان صائب

зи бас ки дарди дили ман сироят омезаст

ز بس که درد دل من سرایت آمیزست