Ба ҳар куҷо набӯд ҳасан , офтоб хуш аст

به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است

з рӯй ҳар чаҳ тавон дод чашми об хуш аст

ز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است

зи моҳи хонагии онро ки хона равшан нест

ز ماه خانگی آن را که خانه روشن نیست

Ҷилои дидаи зи гулгашти моҳтоб хуш аст

جلای دیده ز گلگشت ماهتاب خوش است

Ҷавоби хушк азон лаъли обдори маро

جواب خشک ازان لعل آبدار مرا

Ба гӯши ташнаи лабон чун садои об хуш аст

به گوش تشنه لبان چون صدای آب خوش است

Агар зи доман зулфаст дасти мо кӯтоҳ

اگر ز دامن زلف است دست ما کوتاه

Ба ёд ӯ дили шаби машқи печу тоб хуш аст

به یاد او دل شب مشق پیچ و تاب خوش است

Сафина аз мадад бодбон расад ба канор

سفینه از مدد بادبان رسد به کنار

Ба рӯй киштӣ май ҷилваи ҳубоб хуш аст

به روی کشتی می جلوه حباب خوش است

Буд закоти тамомӣ ба ноқисони эҳсон

بود زکات تمامی به ناقصان احسان

Ба моҳи паҳлу додани зи офтоб хуш аст

به ماه پهلو دادن ز آفتاب خوش است

Ман он ним ки шавам харҷи обу гули соиб

من آن نیم که شوم خرج آب و گل صائب

Маро чу ганҷи гуҳар бо дили хароб хуш аст

مرا چو گنج گهر با دل خراب خوش است