зи абр агар чаҳ ҳавои баҳор нософ аст

ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است

Ғамин машав ки саропардаҳои алтоф аст

غمین مشو که سراپرده های الطاف است

Сафоӣ рӯй замин дар сафои дил баста аст

صفای روی زمین در صفای دل بسته است

Ки оби ҷӯй буд соф , чашма то соф аст

که آب جوی بود صاف، چشمه تا صاف است

наме тавон зи гаронон ба гӯша гирӣ раст

نمی توان ز گرانان به گوشه گیری رست

Ки кӯҳ бар дили анқои зи қоф то қоф аст

که کوه بر دل عنقا ز قاف تا قاف است

Ҳазор хирқаи олӯда , раҳн май бардошт

هزار خرقه آلوده، رهن می برداشت

Чаҳ неъматӣаст ки пери Муғон бонсоФаст !

چه نعمتی است که پیر مغان بانصاف است!

Ба тӯтӣони сухангӯ ки медиҳад шукр ?

به طوطیان سخنگو که می دهد شکر؟

Дарин замона ки инсоф додан , исроф аст

درین زمانه که انصاف دادن، اسراف است

Ба ҳар ки беш расад хӯн , футуҳ беш расад

به هر که بیش رسد خون، فتوح بیش رسد

Ки ҷои машки зи оҳӯ ҳамеша дар ноф аст

که جای مشک ز آهو همیشه در ناف است

Кадоми ҳуҷҷати нотиқ ба аз калом буд ?

کدام حجت ناطق به از کلام بود؟

Сухан чу ҳаст , чаҳ ҳоҷат ба даъвӣ ва лофаст ?

سخن چو هست، چه حاجت به دعوی و لاف است؟

Миёни каъбау бтхонаҳ мондаам ҳайрон

میان کعبه و بتخانه مانده ام حیران

Ки гӯии кӯдак бемаърифат дар аъроф аст

که گوی کودک بی معرفت در اعراف است

Ба ғайри мӯии шикофон касе наме донад

به غیر موی شکافان کسی نمی داند

Ки тору пуди ҷаҳон дар кафи сухан боф аст

که تار و پود جهان در کف سخن باف است

Ба нақши парда ғайбаст то дилати моил

به نقش پرده غیب است تا دلت مایل

Ҳануз оинаи синаи ту нософ аст

هنوز آینه سینه تو ناصاف است

Чаҳ илтифот ба санг маҳак кунад соиб ?

چه التفات به سنگ محک کند صائب؟

Ба нури чашми басират касе ки сарроф аст

به نور چشم بصیرت کسی که صراف است