Ҳамеша дидаи сӯзан азон ба дунбол аст

همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است

Ки қиблаи назараши риштаҳои омол аст

که قبله نظرش رشته های آمال است

Ба хирмани дгарон ҳар ки май пурди чашмаш

به خرمن دگران هر که می پرد چشمش

Ҳазор рахнаи фузун дар дилаш чу ғарбол аст

هزار رخنه فزون در دلش چو غربال است

Ғубори кӯча ишқаст кимиёии мурод

غبار کوچه عشق است کیمیای مراد

Хушо сиррӣ ки дарин раҳгузор помол аст

خوشا سری که درین رهگذار پامال است

Ба зулматӣ ки з даврон расад гирифта мабош

به ظلمتی که ز دوران رسد گرفته مباش

Ки хандаи шаби идбор , субҳ иқбол аст

که خنده شب ادبار، صبح اقبال است

зи таъни бихрдони аҳл дил наяндешанд

ز طعن بیخردان اهل دل نیندیشند

Ки нақли маҷлиси девонаи санг атфол аст

که نقل مجلس دیوانه سنگ اطفال است

Дилу забон чу яке шуд , сухан баланд шавад

دل و زبان چو یکی شد، سخن بلند شود

Ба ҳеҷ ҷо нарасад тоирӣ ки як бол аст

به هیچ جا نرسد طایری که یک بال است

Ҳавои олам озодагӣаст бар як ҳол

هوای عالم آزادگی است بر یک حال

зи бргризи хазони сарви фориғ албол аст

ز برگریز خزان سرو فارغ البال است

Агар ба чашми басират назар кунӣ соиб

اگر به چشم بصیرت نظر کنی صائب

Чаҳ нешҳо ки ниҳон дар паранд иқбол аст

چه نیشها که نهان در پرند اقبال است