Ҳамин ниҷобат зотӣаст ончӣ муҳтарам аст

همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است

Бузурге ки буд оризӣ кам аз варам аст

بزرگیی که بود عارضی کم از ورم است

Рухи ту аз хати мишкӣни рақам хатар дорад

رخ تو از خط مشکین رقم خطر دارد

Сиёҳ зуд шавад сафҳае ки хуш қалам аст

سیاه زود شود صفحه ای که خوش قلم است

Бти шароб ки зоҳид ба хӯн ӯ ташна аст

بط شراب که زاهد به خون او تشنه است

Ба чашм бода прессатон кабӯтар ҳарам аст

به چشم باده پرستان کبوتر حرم است

зи пушт додан мо хасми гӯ далер машав

ز پشت دادن ما خصم گو دلیر مشو

Ки теғи аҷзи дил аз даст додагон ду дам аст

که تیغ عجز دل از دست دادگان دو دم است

зи ратлҳои гаронаст пушти ман бар кӯҳ

ز رطلهای گران است پشت من بر کوه

з мӯҳтасиб кунад андешаи санг ҳар ки кам аст

ز محتسب کند اندیشه سنگ هر که کم است

Ҳар он ки аз сияҳӣ мекунад сифедии фарқ

هر آن که از سیهی می کند سفیدی فرق

Дилаши ду ним дарин рӯзгор чун қалам аст

دلش دو نیم درین روزگار چون قلم است

Далели эминии малики нестии соиб

دلیل ایمنی ملک نیستی صائب

Ҳамин басаст ки рӯй вуҷӯд дар адам аст

همین بس است که روی وجود در عدم است