Аннан нафас кашӣдан ҷиҳод мардон аст

عنان نفس کشیدن جهاد مردان است

Нафаси шимурда задани зикри аҳл ирфон аст

نفس شمرده زدن ذکر اهل عرفان است

Замонаи бутаи хор аз дрштхўиӣ туаст

زمانه بوته خار از درشتخویی توست

Агар шӯии ту мулоими ҷаҳон гулистон аст

اگر شوی تو ملایم جهان گلستان است

Ниҳоди сахти ту савҳон ба худ наме гирад

نهاد سخت تو سوهان به خود نمی گیرد

Вагарнаи пасту баланди замона савҳон аст

وگرنه پست و بلند زمانه سوهان است

Ба ҷони музоиқа бо лаъл длстон макунед

به جان مضایقه با لعل دلستان مکنید

Ки моҳи Миср ба ин сими қалб арзон аст

که ماه مصر به این سیم قلب ارزان است

Машав чу бдгҳрони ғофил аз сифедаи субҳ

مشو چو بدگهران غافل از سفیده صبح

Ки зери ин Киев бе мағзи баҳр пинҳон аст

که زیر این کیف بی مغز بحر پنهان است

Балост нафас , Аннан чун зи даст ақл гирифт

بلاست نفس، عنان چون ز دست عقل گرفت

Асо чу аз каф Мӯсо фитод събон аст

عصا چو از کف موسی فتاد ثعبان است

зи ҷони сӯхтаи чашм яқин шавад равшан

ز جان سوخته چشم یقین شود روشن

Турои хаёл ки ин серума дар сафоҳон аст

ترا خیال که این سرمه در صفاهان است

Гузашти умр ва накардӣ каломи худро нарм

گذشت عمر و نکردی کلام خود را نرم

Туро чаҳ ҳосили азин Осиё дандонаст ?

ترا چه حاصل ازین آسیای دندان است؟

Азон зи сояи аҳли карами гризонм

ازان ز سایه اهل کرم گریزانم

Ки ради халқ шудан дар қабул эҳсон аст

که رد خلق شدن در قبول احسان است

Раҳин миннат на Асия чаро бошам ?

رهین منت نه آسیا چرا باشم؟

Маро ки аз лаби афсӯси худ лаб нон аст

مرا که از لب افسوس خود لب نان است

Замини зи парвариши мо фароғатӣ дорад

زمین ز پرورش ما فراغتی دارد

Суфоли ташнаи ҷигарро чаҳ фикр райҳонаст ?

سفال تشنه جگر را چه فکر ریحان است؟

зи доғи каъбаи сиёҳӣ чаро намеуфтад ?

ز داغ کعبه سیاهی چرا نمی افتد؟

Агар на сӯхтаи ишқи лола рӯйон аст

اگر نه سوخته عشق لاله رویان است

Агар хӯрам ҷигари хеш аз парешоне

اگر خورم جگر خویش از پریشانی

Ҳамон зи чашми ҳасудони маро намакдон аст

همان ز چشم حسودان مرا نمکدان است

Навшиноси дарин рӯзгор ноёб аст

نواشناس درین روزگار نایاب است

Вагарнаи хомаи соиби ҳазор дастон аст

وگرنه خامه صائب هزار دستان است