Сиёҳ рӯй ақиқ аз ҷудоӣ Яман аст

سیاهِ روی عقیق از جدایی یمن است

Кабӯди чеҳраи Юсуфи зи даврӣ ватан аст

کبودِ چهره یوسف ز دوری وطن است

зи партави дили равшан чу шамъ дар фонӯс

ز پرتو دل روشن چو شمع در فانوس

Ҳамеша хилвати ман дар миён анҷуман аст

همیشه خلوت من در میان انجمن است

з тӯҳматаст чаҳ андешаи покдоманро ?

ز تهمت است چه اندیشه پاکدامن را؟

Ки субҳи содиқи Юсуфи зи чок перҳан аст

که صبح صادق یوسف ز چاک پیرهن است

Агар ҳаёти абади хоҳӣ аз сухан магзар

اگر حیات ابد خواهی از سخن مگذر

Ки оби Хизри ниҳон дар сиёҳӣ сухан аст

که آب خضر نهان در سیاهی سخن است

зи марг , рӯз ҳнрўр намешавад торик

ز مرگ، روز هنرور نمی‌شود تاریک

Ки барқи тешаи чароғи мазор кӯҳкан аст

که برقِ تیشه، چراغ مزار کوهکن است

Бурун меар сар аз кунҷи хомшии зинҳор

برون میار سر از کنج خامشی زنهار

Ки дар гудоз буд шамъ то дар анҷуман аст

که در گداز بود شمع تا در انجمن است

Сафинааш ба саломат намерасад ба канор

سفینه‌اش به سلامت نمی‌رسد به کنار

Ба чори муваҷҷаҳи суҳбати дилӣ ки мумтаҳан аст

به چار موجه صحبت دلی که ممتحن است

зи бас ки мурдаи дили афтодае наме бинӣ

ز بس که مرده دل افتاده‌ای نمی‌بینی

Ки чеҳраи ту зи мӯии сифед дар кафан аст

که چهره تو ز موی سفید در کفن است

Ба оби Хизр тасаллӣ намешавад соиб

به آب خضر تسلی نمی‌شود صائب

Даҳони сӯхтаи ҷонӣ ки ташна сухан аст

دهان سوخته جانی که تشنه سخن است