Дар биҳишти афканди он рухсори гандуми гавани маро

در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا

Шасти ёди кавсар аз дили он лаб мегаван маро

شست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا

Аз тамошои Рахш чун чашм бурдорам , ки ҳаст

از تماشای رخش چون چشم بردارم، که هست

Чеҳраи гулранг ӯ гӣрандатар аз хӯни маро

چهره گلرنگ او گیرنده تر از خون مرا

Хати озодии тамаъ зон рӯй нўхти доштам

خط آزادی طمع زان روی نوخط داشتم

Сархати машқ ҷунун шуд он хати шбгўни маро

سرخط مشق جنون شد آن خط شبگون مرا

Хушк меояд ба чашми сарв чун савҳони рӯҳ

خشک می آید به چشم سرو چون سوهان روح

Реша дар дил кард то он қомати мавзуни маро

ریشه در دل کرد تا آن قامت موزون مرا

Як сияҳ хонааст чашми Лайлӣ аз саҳроӣ ӯ

یک سیه خانه است چشم لیلی از صحرای او

Сар ба саҳро додааст он кас ки чун маҷнӯни маро

سر به صحرا داده است آن کس که چون مجنون مرا

Шишаи гӯ гарданкашӣ кун , ҷоми гӯ носоз бош

شیشه گو گردنکشی کن، جام گو ناساز باش

Каз хумор оварад беруни он лаб мегаван маро

کز خمار آورد بیرون آن لب میگون مرا

Гирди кулуфтгар ба хотири ин чунин зӯр оварад

گرد کلفت گر به خاطر این چنین زور آورد

намедиҳад дар хоки охири ғӯта чун қоруни маро

می دهد در خاک آخر غوطه چون قارون مرا

Аз ҷаҳони обу гул умрӣаст берун рафта ам

از جهان آب و گل عمری است بیرون رفته ام

Хам намесозад ҳисории ҳамчуи афлотӯни маро

خم نمی سازد حصاری همچو افلاطون مرا

Тангнои шаҳри натавонади маро дилтанг дошт

تنگنای شهر نتواند مرا دلتنگ داشت

Вусъати машраб буд пешонии ҳомӯни маро

وسعت مشرب بود پیشانی هامون مرا

Нест эҳсон , банда кардани мардуми озода ро

نیست احسان، بنده کردن مردم آزاده را

Бухл манъам мекунад беш аз карами мамнӯни маро

بخل منعم می کند بیش از کرم ممنون مرا

Серумаи дони дрёкшонро брнёрд аз хумор

سرمه دان دریاکشان را برنیارد از خمار

Шуд хумори Лайлӣ аз чашми ғизоли афзӯни маро

شد خمار لیلی از چشم غزال افزون مرا

Сайди ваҳшат дидаам соиб ба танҳои хушам

صید وحشت دیده ام صائب به تنهایی خوشم

наме тавон кардан ба рӯи гардондании мамнӯни маро

می توان کردن به رو گرداندنی ممنون مرا