Агар чаҳ болаши хуршеди такяи гоҳ ман аст

اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

Шикастагии гулӣ аз гӯшаи кулоҳ ман аст

شکستگی گلی از گوشه کلاه من است

Аҷаб набошад агар шеъри ман буд якдаст

عجب نباشد اگر شعر من بود یکدست

Ки ъмрҳости кафи дасти такяи гоҳ ман аст

که عمرهاست کف دست تکیه گاه من است

зи шеърҳои терми гарми ин чунин магзар

ز شعرهای ترم گرم این چنین مگذر

Ки оби Хизри ниҳон дар шаби сиёҳ ман аст

که آب خضر نهان در شب سیاه من است

Мабош мункири оби равони гуфторам

مباش منکر آب روان گفتارم

Ки сарви мисраи барҷастаи як гувоҳ ман аст

که سرو مصرع برجسته یک گواه من است

Ба чашм кам мангар дар дуот тираи дилам

به چشم کم منگر در دوات تیره دلم

Ки чиллаи хонаи Юсуфи даруни чоҳ ман аст

که چله خانه یوسف درون چاه من است

Гузаштаи фикри ман аз ломакон ба сад фарсанг

گذشته فکر من از لامکان به صد فرسنگ

Баланди ҳимматии ман далели роҳ ман аст

بلند همتی من دلیل راه من است

Ғизоли маънии ман рутба дигар дорад

غزال معنی من رتبه دگر دارد

Буруни зи доираи чархи сайдгоҳ ман аст

برون ز دایره چرخ صیدگاه من است

зи нури ҷабҳаи хуршед метавон донист

ز نور جبهه خورشید می توان دانست

Ки хонаи зоди дуот даруни сиёҳ ман аст

که خانه زاد دوات درون سیاه من است

Чаро баланд нагардад ҳадиси ман соиб ?

چرا بلند نگردد حدیث من صائب؟

Ки остонаи тавфиқи бӯсаи гоҳ ман аст

که آستانه توفیق بوسه گاه من است