Манам ки маънии бегонаи ошноӣ ман аст

منم که معنی بیگانه آشنای من است

Ниҳоли хомаи ман боғи длгшоӣ ман аст

نهال خامه من باغ دلگشای من است

Чу нақш , по нануҳум аз гилӣми худ берун

چو نقش، پا ننهم از گلیم خود بیرون

Ҳисори офияти ман зи нақши пой ман аст

حصار عافیت من ز نقش پای من است

Ба фикри боғу ғами Асия чаро бошам ?

به فکر باغ و غم آسیا چرا باشم؟

Ки осмону замини боғу Осиё ман аст

که آسمان و زمین باغ و آسیای من است

Ҳазор хӯшаи парвин ба ним ҷӯ нахуррам

هزار خوشه پروین به نیم جو نخرم

Ки ризқи ман зи ду чашми ситораи зой ман аст

که رزق من ز دو چشم ستاره زای من است

Ба покии гуҳари ман чаро ннозди баҳр ?

به پاکی گهر من چرا ننازد بحر؟

Ки хонаи садафаши равшан аз сафоӣ ман аст

که خانه صدفش روشن از صفای من است

зи меҳри косаи дарюза чун ба каф дорад ?

ز مهر کاسه دریوزه چون به کف دارد؟

Агар на субҳи гадоӣ дар сарой ман аст

اگر نه صبح گدای در سرای من است

На оташам ки марои хори дастгир буд

نه آتشم که مرا خار دستگیر بود

Чу офтоби ҳамон нури ман Асоӣ ман аст

چو آفتاب همان نور من عصای من است

Дарин замона ки бар шарми пушт по зада анд

درین زمانه که بر شرم پشت پا زده اند

Манам ки рӯй нигоҳам ба пушти пой ман аст

منم که روی نگاهم به پشت پای من است

з рӯй бистари гули шабнамам чу бархезад

ز روی بستر گل شبنمم چو برخیزد

зи гирди болаши хуршеди муттакоӣ ман аст

ز گرد بالش خورشید متکای من است

Ба чашми зоҳир агар тираам чу хокистар

به چشم ظاهر اگر تیره ام چو خاکستر

Ҳазор оинаи рӯ , ташнаи лақоӣ ман аст

هزار آینه رو، تشنه لقای من است

Ғубори хотири ман турфа олимӣ дорад

غبار خاطر من طرفه عالمی دارد

Ки аз даруни хӯриш ва аз буруни қабоӣ ман аст

که از درون خورش و از برون قبای من است

зи остони қаноати куҷои рӯми соиб ?

ز آستان قناعت کجا روم صائب؟

Ки фаршу бистару болину муттакоӣ ман аст

که فرش و بستر و بالین و متکای من است