Нон ба хӯн дил шуд аз теғи забони рангини маро

نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا

Трзбонӣ дар гулӯ шуд гиряи хунини маро

ترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا

Доғ дорад шуъла саргармем хуршед ро

داغ دارد شعله سرگرمیم خورشید را

намешавад равшани чароғи кушта бар болини маро

می شود روشن چراغ کشته بر بالین مرا

Шуд ду болои ҳирси дунёии ман аз қади дўто

شد دو بالا حرص دنیای من از قد دوتا

Дар фалохани гашти ин хоби сабк , сангини маро

در فلاخن گشت این خواب سبک، سنگین مرا

Душмани хунхор аз теғи забонам эмин аст

دشمن خونخوار از تیغ زبانم ایمن است

Чун гул бехор , мунтаҳост бар гулчини маро

چون گل بی خار، منتهاست بر گلچین مرا

Ҳасан беандозаро ҳайрат сазоворасту бас

حسن بی اندازه را حیرت سزاوارست و بس

Бас буд фаҳмидагӣ аз мустамеъ , таҳсини маро

بس بود فهمیدگی از مستمع، تحسین مرا

Чун сипар то чанд дар майдони ҷонбозони ишқ

چون سپر تا چند در میدان جانبازان عشق

Туъма шамшер созад ҷабҳаи парчини маро

طعمه شمشیر سازد جبهه پرچین مرا

Ин сари пари шӯр каз қисмати насиби ман шуда аст

این سر پر شور کز قسمت نصیب من شده است

Зуд хоҳад кард бо Мансур , ҳам болини маро

زود خواهد کرد با منصور، هم بالین مرا

Шӯриши маҷнӯни ман аз кӯҳи ғам сокин нашуд

شورش مجنون من از کوه غم ساکن نشد

Кӣ тавонад дод санги кӯдакони таскини маро ?

کی تواند داد سنگ کودکان تسکین مرا؟

Доғи навмидии маро аз лолаи зорони хўштрст

داغ نومیدی مرا از لاله زاران خوشترست

Чашм бар равзан буд аз хонаи рангини маро

چشم بر روزن بود از خانه رنگین مرا

Зуҳра мебозад уқоб аз ханда мастона ам

زهره می بازد عقاب از خنده مستانه ام

Ман на он Кебекам ки сайд худ кунад шоҳини маро

من نه آن کبکم که صید خود کند شاهین مرا

Ризқи дандон маломат мешавад соиби лабаш

رزق دندان ملامت می شود صائب لبش

Ҳамчуи хӯни мурда ҳар кас мекунад талқини маро

همچو خون مرده هر کس می کند تلقین مرا