Хоби ғифлатгар ба ин унвон шавад сангини маро

خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

Болаш пар мешавад сангӣ ки шуд болини маро

بالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا

Оҳам аз дил то ба лаб ҷавлон кунад дар лолаи зор

آهم از دل تا به لب جولان کند در لاله زار

Дар гулӯ аз бас гиреҳ шуд гиряи хунини маро

در گلو از بس گره شد گریه خونین مرا

Бас ки тарсидааст аз хоби парешони чашми ман

بس که ترسیده است از خواب پریشان چشم من

намегазад чун мору ақраби бистару болини маро

می گزد چون مار و عقرب بستر و بالین مرا

Аз гаронии санглохи оради буруни сайлоб ро

از گرانی سنگلاخ آرد برون سیلاب را

Кӣ шавад санги маломати лангари тамкини маро ?

کی شود سنگ ملامت لنگر تمکین مرا؟

Дар чаман чун аз хумори бодаи гирдам бе қарор

در چمن چون از خمار باده گردم بی قرار

Ток аз даст навозиш медиҳад таскини маро

تاک از دست نوازش می دهد تسکین مرا

Ман ки чун хуршед аз хониш ба қурсии қонеъам

من که چون خورشید از خوانش به قرصی قانعم

намекашад гардун чаро дар хоку хӯни чандини маро ?

می کشد گردون چرا در خاک و خون چندین مرا؟

Нест аз ғифлат , напардозам агар дилро зи занг

نیست از غفلت، نپردازم اگر دل را ز زنگ

Тарсами ин ойӣнаи равшан , кунад худбини маро

ترسم این آیینه روشن، کند خودبین مرا

зи оби талху шӯр , рӯй худ нгрдондми турш

ز آب تلخ و شور، روی خود نگرداندم ترش

То чу гавҳари устихон дар баҳр шуд ширини маро

تا چو گوهر استخوان در بحر شد شیرین مرا

Дараки фикри нозуки ман шоҳид фаҳмидагӣ аст

درک فکر نازک من شاهد فهمیدگی است

намекунад таҳсини худ , ҳар кас кунад таҳсини маро

می کند تحسین خود، هر کس کند تحسین مرا

Дар мазоқи ман бааст аз хандаи дандони намо

در مذاق من به است از خنده دندان نما

Аррагар бар сар гузорад ҷабҳаи парчини маро

اره گر بر سر گذارد جبهه پرچین مرا

Мустамеъро май баради соиби каломи ман зи ҳуш

مستمع را می برد صائب کلام من ز هوش

Кист то ояд бурун аз ӯҳдаи таҳсини маро ?

کیست تا آید برون از عهده تحسین مرا؟