Шишае , май буд агар чун шамъ бар болини маро

شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

Аз хумор май намешуд дили сияҳи чандини маро

از خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا

Доғ дорад шуъла саргармем хуршед ро

داغ دارد شعله سرگرمیم خورشید را

Пухта гардад , хишти хомӣ гар шавад болини маро

پخته گردد، خشت خامی گر شود بالین مرا

намекашад дасти навозиш бар сари дарёи зи мавҷ

می کشد دست نوازش بر سر دریا ز موج

Он ки бар дил май наад даст аз паии таскини маро

آن که بر دل می نهد دست از پی تسکین مرا

Ҷӯши дарё бениёз аз оташ ҳамсоя аст

جوش دریا بی نیاز از آتش همسایه است

Содаи лавҳи он кас ки бетобӣ кунад талқини маро

ساده لوح آن کس که بی تابی کند تلقین مرا

Серума мекардам зи барқи тешаи санги хора ро

سرمه می کردم ز برق تیشه سنگ خاره را

Гӯшаи чашмӣ агар май буд аз ширини маро

گوشه چشمی اگر می بود از شیرین مرا

То Аннани нафаси саркашро ба даст оварда ам

تا عنان نفس سرکش را به دست آورده ام

Тавсани афлок чун исоаст зери зини маро

توسن افلاک چون عیسی است زیر زین مرا

Устихон дар пайкари ман тўтё хоҳад шудан

استخوان در پیکر من توتیا خواهد شدن

Хоби ғифлатгар ба ин унвон шавад сангини маро

خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

Кӯҳсорам , сарфа натавон барад дар афғони зи ман

کوهسارم، صرفه نتوان برد در افغان ز من

намекунад тамкини худ , ҳар кас кунад тамкини маро

می کند تمکین خود، هر کس کند تمکین مرا

Чун набошад булбули ман чори мавсими нағмаи санҷ ?

چون نباشد بلبل من چار موسم نغمه سنج؟

Нест кам аз шохи гул ҳар мисраи рангини маро

نیست کم از شاخ گل هر مصرع رنگین مرا

Кард аз фикри маош осӯдаам фикри маъод

کرد از فکر معاش آسوده ام فکر معاد

Шуд давои сад ҳазорон дард , дарди дайни маро

شد دوای صد هزاران درد، درد دین مرا

Аз ҳўснокони дунёгар гурезам давр нест

از هوسناکان دنیا گر گریزم دور نیست

намефазояд хорхор аз суҳбати гургин маро

می فزاید خارخار از صحبت گرگین مرا

Соиб аз нозу итоб ӯ надорам шиква Эй

صائب از ناز و عتاب او ندارم شکوه ای

Мад эҳсонӣаст аз абрӯӣ ӯ ҳар чини маро

مد احسانی است از ابروی او هر چین مرا