зи ёри лутфи ниҳон хостани фузун талабӣ аст

ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است

Ки дили зиёдаи баради хандае ки зер лабӣ аст

که دل زیاده برد خنده ای که زیر لبی است

Ба эҳтиёти сухан дар ҳузур хубон кун

به احتیاط سخن در حضور خوبان کن

Ки хуии сангдилони обгина ҳалабӣ аст

که خوی سنگدلان آبگینه حلبی است

намекунанд назари орифон ба ҳасани муҷоз

نمی کنند نظر عارفان به حسن مجاز

Ба реги сина ниҳодан , далели ташна лабӣ аст

به ریگ سینه نهادن، دلیل تشنه لبی است

Хасисро зи мудорои забон дароз шавад

خسیس را ز مدارا زبان دراز شود

зи об шуъла кашад оташӣ ки бўлҳбӣ аст

ز آب شعله کشد آتشی که بولهبی است

Чароғи анҷумани мости дидаи бедор

چراغ انجمن ماست دیده بیدار

Май шабонаи мо гиряҳои нимшбӣ аст

می شبانه ما گریه های نیمشبی است

Агарчӣ нақш дуе нест дар қаламрави ҳасан

اگرچه نقش دویی نیست در قلمرو حسن

Назар ба зулфу хат аз рӯй ёр , беадабӣ аст

نظر به زلف و خط از روی یار، بی ادبی است

Дилаш ба мо аҷамии зодагон буд моил

دلش به ما عجمی زادگان بود مایل

Агарчӣ Лайлии сҳроншини мо арабӣ аст

اگرچه لیلی صحرانشین ما عربی است

Арӯси офиятиро ки халқ ме талабанд

عروس عافیتی را که خلق می طلبند

Чу неки дрнгрӣ , дар ҳболаҳ ъзбӣ аст

چو نیک درنگری، در حباله عزبی است

Равост соиб , агар нест аз раҳи даъвӣ

رواست صائب، اگر نیست از ره دعوی

Татаббуъи ғазали хоҷа гарчи беадабӣ аст

تتبع غزل خواجه گرچه بی ادبی است