Чашми шӯхаш май баради орому таскини маро

چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا

намедиҳад сар дар биёбони кӯҳи тамкини маро

می دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا

Гардиши чашмӣ ки ман дидам азон ваҳшии ғизол

گردش چشمی که من دیدم ازان وحشی غزال

Дар фалохан мегузорад хоби сангини маро

در فلاخن می گذارد خواب سنگین مرا

Пои гулро мегирифт аз ашки хиҷлат дар нигор

پای گل را می گرفت از اشک خجلت در نگار

Боғбон медид агар дасти нигорин маро

باغبان می دید اگر دست نگارین مرا

намешудӣ зуннори хунини ҷӯии шераш бар камар

می شدی زنار خونین جوی شیرش بر کمر

Бесутун гар мекашидӣ нози ширини маро

بیستون گر می کشیدی ناز شیرین مرا

Баъд мурдан нест ҳайратгар зи сари гирами ҳаёт

بعد مردن نیست حیرت گر ز سر گیرم حیات

Гар кунанд аз хишти хами аҳбоби болини маро

گر کنند از خشت خم احباب بالین مرا

Гарчи хӯнро машк май созам , сипеҳри танги чашм

گرچه خون را مشک می‌سازم، سپهر تنگ چشم

Хӯн ба миннат медиҳад оҳӯии мишкӣни маро

خون به منت می دهد آهوی مشکین مرا

Кард таҳсини расоеҳои фаҳми хештан

کرد تحسین رسایی های فهم خویشتن

Он ки таҳсин кард соиби фикри рангини маро

آن که تحسین کرد صائب فکر رنگین مرا