Сафар накардан азон кишвар аз гронҷонӣ аст

سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است

Ки маргии дилу қаҳти ғизоӣ рӯҳонӣ аст

که مرگی دل و قحط غذای روحانی است

Лаби муҳӣт ба бонг баланд ме гуяд

لب محیط به بانگ بلند می گوید

Бараҳнаи шӯ ки гуҳари музди даст урёнӣ аст

برهنه شو که گهر مزد دست عریانی است

Сафар хушаст ки беихтиёр рӯй диҳад

سفر خوش است که بی اختیار روی دهد

Сапанд , мунтазири оташ аз гронҷонӣ аст

سپند، منتظر آتش از گرانجانی است

Ба нони хушки қаноат наме тавон кардан

به نان خشک قناعت نمی توان کردن

Чаҳ неъматӣаст ки афлоки сар ки пешонӣаст !

چه نعمتی است که افلاک سر که پیشانی است!

зи ормидгии зоҳирам фиреб махӯр

ز آرمیدگی ظاهرم فریب مخور

Агар чаҳ сокини шаҳрам , дилам биёбоне аст

اگر چه ساکن شهرم، دلم بیابانی است

зи ҷӯши ваҳш чаҳ ғавғост бар сари маҷнӯн ?

ز جوش وحش چه غوغاست بر سر مجنون؟

Агар на доғи ҷунуни хотам сулаймонӣ аст

اگر نه داغ جنون خاتم سلیمانی است

Ҳамеша об ба чашм пиёла ме гардад

همیشه آب به چشم پیاله می گردد

Ҷабини пери хароботи бас ки нӯронӣ аст

جبین پیر خرابات بس که نورانی است

Дилӣ ки аз сухан тоза шуд ҷавон , донад

دلی که از سخن تازه شد جوان، داند

Ки сабзии пари тӯтӣ , гул схндонӣ аст

که سبزی پر طوطی، گل سخندانی است

Ҷавоби он ғазаласт ин ки нақд ҳайдар гуфт

جواب آن غزل است این که نقد حیدر گفت

Азу чаҳ шиква кунам , олам парешоне аст

ازو چه شکوه کنم، عالم پریشانی است