Ҳамон змонкаҳи фалаки теғ бар миёни ту баст

همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست

Гирифт субҳи сари офтобро ба ду даст

گرفت صبح سر آفتاب را به دو دست

Басаст сӯхтагонро ишорае , ки шавад

بس است سوختگان را اشاره ای، که شود

Ба як пиёлаи гули сад ҳазор булбули маст

به یک پیاله گل صد هزار بلبل مست

Машав зи пери хароботи давр дар ҳар ҳол

مشو ز پیر خرابات دور در هر حال

Ки тир тоз камон шуд ҷудо , ба хок нишаст

که تیر تاز کمان شد جدا، به خاک نشست

Чҳо кунад ба сабуии шикастаи бастаи ман

چها کند به سبوی شکسته بسته من

Меӣ ки шишаи афлокро ба зӯри шикаст

میی که شیشه افلاک را به زور شکست

Нишоти икшбаҳи даҳрро ғанимати дон

نشاط یکشبه دهر را غنیمت دان

Ки меравад чу ҳинои иннигор даст ба даст

که می رود چو حنا این نگار دست به دست

Миёни шиша ва сангаст хасмии дерин

میان شیشه و سنگ است خصمی دیرین

Дили мароу туро чун тавон ба ҳам пайваст ?

دل مرا و ترا چون توان به هم پیوست؟

Касе зи сайри мақомоти коми дили бардошт

کسی ز سیر مقامات کام دل برداشت

Ки ҳамчуи неи камари хеш дар дамӣдани баст

که همچو نی کمر خویش در دمیدن بست

Чу дӯхтӣ зи ҷаҳони чашм , фикр ризқ макун

چو دوختی ز جهان چشم، فکر رزق مکن

Ки бози бастаи назарро диҳанд туъма ба даст

که باز بسته نظر را دهند طعمه به دست

Ҳамеша бар сари чашми ҷаҳон буд ҷояш

همیشه بر سر چشم جهان بود جایش

Туанд он ки чу абрӯ ба ҳам ду мисра аст

توند آن که چو ابرو به هم دو مصرع است

Кунад дуруст ба ҳарфии шикастаи мо ро

کند درست به حرفی شکسته ما را

Касе ки тавбаи моро ба як ишораи шикаст

کسی که توبه ما را به یک اشاره شکست

Крости Зуҳраи дам аз саркашӣ занад бо ман ?

کراست زهره دم از سرکشی زند با من؟

Ки пеши сайл буд қасрҳои олии паст

که پیش سیل بود قصرهای عالی پست

Макун ба хонаи гули рӯзгори худ зойеъ

مکن به خانه گل روزگار خود ضایع

Туро ки даст ба таъмири хона дил ҳаст

ترا که دست به تعمیر خانه دل هست

Дарин чамани дил ҳар кас ки соф шуд соиб

درین چمن دل هر کس که صاف شد صائب

Ба офтоб чу шабнам расед даст ба даст

به آفتاب چو شبنم رسید دست به دست