Тоқ кард аз ҳар ду олами тоқи он абрӯи маро

طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مرا

Сохт ваҳшӣ аз ҷаҳони он наргиси ҷодӯи маро

ساخت وحشی از جهان آن نرگسِ جادو مرا

Чун даҳонаш зуд беном ва нишон хоҳам шудан

چون دهانش زود بی نام و نشان خواهم شدن

Гар чунин печад ба ҳам фикри миён ӯ маро

گر چنین پیچد به هم فکرِ میانِ او مرا

Аз сиёҳӣ тоза гардад доғи оби зиндагӣ

از سیاهی تازه گردد داغِ آبِ زندگی

Шуд хумори чашми Лайлӣ беш аз оҳ ӯ маро

شد خمارِ چشمِ لیلی بیش از آه او مرا

Нест мумкин чун садафи лаби пеши Нитсаон вокнм

نیست ممکن چون صدف لب پیش نیسان واکنم

Гар диҳад гавҳар ба домани ҷои оби рӯи маро

گر دهد گوهر به دامن جای آبِ‌رو مرا

Сахт май тарсами нпиўндд ба дарёии бақо

سخت می‌ترسم نپیوندد به دریای بقا

Оби борикӣ ки ҳаст аз зиндагӣ дар ҷӯи маро

آبِ باریکی که هست از زندگی در جو مرا

Фикри рангин бо димоғ ман кунад кори шароб

فکرِ رنگین با دِماغِ من کند کارِ شراب

Нест аз ратли гарон кам , косае зон ӯ маро

نیست از رطلِ گران کم، کاسه‌ای زان او مرا

Он замони гӯии саодат буд дар чавгони ман

آن زمان گوی سعادت بود در چوگان‌ِ من

Каз туранҷи ғабғаб ӯ буд дастанбуи маро

کز ترنجِ غبغبِ او بود دَستَنبو مرا

наметавонистам ба бистар кард паҳлуи ошно

می‌توانستم به بِستر کرد پهلو آشنا

Ҷои дил , пайкон агар май буд дар паҳлуи маро

جای دل، پیکان اگر می‌بود در پهلو مرا

Май парастии фориғ аз ҳмсҳбтонм карда аст

می‌ پرستی فارغ از همصحبتانم کرده است

Соғар май ҳамдам ва миност ҳамзонуи маро

ساغرِ می همدم و میناست همزانو مرا

Чун шарор аз санг дорам хона ҳар ҷо май рӯм

چون شرار از سنگ دارم خانه هر جا می‌روم

намерасад санги маломати бас ки аз ҳар сӯи маро

می‌رسد سنگِ ملامت بس که از هر سو مرا

Ҳиммати ман даст агар аз остин берун кунад

همّتِ من دست اگر از آستین بیرون کند

Осмон бошад камони ҳалқа бар бозуи маро

آسمان باشد کمانِ حلقه بر بازو مرا

Ваҳшати ман ром гардидан намедонад ки чист

وحشتِ من رام گردیدن نمی‌داند که چیست

Хона сайёд бошад , соя чун оҳӯи маро

خانهٔ صیاد باشد، سایه چون آهو مرا

Хӯрдаам хӯн , кардаам то машки хӯни хеш ро

خورده‌ام خون، کرده‌ام تا مُشک خونِ خویش را

Дар гиреҳ чун нофа ҳайҳотаст , монад бӯи маро

در گره چون نافه هیهات است، مانَد بو مرا

Аз шукр ханд сулаймони сохт ризқи мӯри ман

از شکر‌خندِ سلیمان ساخت رزقِ مورِ من

Чун забон ояд бурун аз шукр , гуфту гӯи маро ?

چون زبان آید برون از شُکر، گفت و گو مرا؟

Аз забони шукр , неъматро талофӣ ме кунам

از زبانِ شکر، نعمت را تلافی می کنم

Об чун ҷавҳар шамшер мешавад дар ҷӯи маро

آب چون جوهرِ شمشیر می‌شود در جو مرا

Буд он сарви равон дар ҳалқаи оғӯши ман

بود آن سروِ روان در حلقهٔ آغوشِ من

Нолаи қамарӣ ба даври андохт аз кукуи маро

نالهٔ قمری به دور انداخت از کوکو مرا

Доштами умеди озодӣ , надонистам ки хат

داشتم امیدِ آزادی، ندانستم که خط

Бар сар оташ гузорад наъли ҷусту ҷӯи маро

بر سرِ آتش گذارد نعلِ جست و جو مرا

Соиб аз оби муруввати дидаи гардун тиҳӣ аст

صائب از آبِ مروّت دیدهٔ گردون تهی است

Чун набошад сабзаи умед бе неруи маро ?

چون نباشد سبزهٔ امید بی نیرو مرا؟