зи хати ғубор бар он лаъл оташин нанишаст

ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشست

зи барқи ҳасан , сиёҳӣ бар ин нигин нанишаст

ز برق حسن، سیاهی بر این نگین ننشست

Ба гирди роҳи ту бибок , чашми бади мрсод !

به گرد راه تو بیباک، چشم بد مرساد!

Ки ҳамчуи гирди ятемӣ ба ҳар ҷабин нанишаст

که همچو گرد یتیمی به هر جبین ننشست

Ба маҳфили ту касе дод биқрорӣ дод

به محفل تو کسی داد بیقراری داد

Ки то насӯхт чу парвона , бар замин нанишаст

که تا نسوخت چو پروانه، بر زمین ننشست

зи трктоз қиёмат накард қомати рост

ز ترکتاز قیامت نکرد قامت راست

Ба ҳеҷ синаи ғубори ғами ин чунин нанишаст

به هیچ سینه غبار غم این چنین ننشست

Чаҳ нақш дид надонам дили рамидаи ман ?

چه نقش دید ندانم دل رمیده من؟

Ки як нафас ба нигини хона , ин нигин нанишаст

که یک نفس به نگین خانه، این نگین ننشست

Ҳадиси кӯҳи ғами ошиқон насим сабост

حدیث کوه غم عاشقان نسیم صباست

Туро ки қатраи шабнам ба ёсамин нанишаст

ترا که قطره شبنم به یاسمین ننشست

Намонад бутаи хории ҷаҳони имкон ро

نماند بوته خاری جهان امکان را

Ки бар умеди ту сайёд дар камӣн нанишаст

که بر امید تو صیاد در کمین ننشست

Чунин ки санг маломат нишаст бар сари ман

چنین که سنگ ملامت نشست بر سر من

Ба тоҷи Подшаҳони гавҳари ин чунин нанишаст

به تاج پادشهان گوهر این چنین ننشست

Қадами зи ғамкадаи ихтиёри берун на

قدم ز غمکده اختیار بیرون نه

Ки дар биҳишти ризои ҳеҷ кас ғамин нанишаст

که در بهشت رضا هیچ کس غمین ننشست

Ба нӯшханди қаноати куҷо шӯй хурсанд ?

به نوشخند قناعت کجا شوی خرسند؟

Туро ки ҳирс ба сад хона ангабин нанишаст

ترا که حرص به صد خانه انگبین ننشست

Чу зулфу хати кас азон рӯй комёб нашуд

چو زلف و خط کس ازان روی کامیاب نشد

Ба даври ҳасани ту нақш касе чунин нанишаст

به دور حسن تو نقش کسی چنین ننشست

Дилам ба ҳалқаи зулфи ту то назари андохт

دلم به حلقه زلف تو تا نظر انداخت

Дигар ба ҳеҷ нигини хона , ин нигин нанишаст

دگر به هیچ نگین خانه، این نگین ننشست

Ҳамин на рӯзи ман аз хат сиёҳ шуд соиб

همین نه روز من از خط سیاه شد صائب

Ки нақши ёри ҳам аз хат анбарин нанишаст

که نقش یار هم از خط عنبرین ننشست