Насими субҳдам аз буии ёр холӣ нест

نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیست

зи буии гули нафаси навбаҳор холӣ нест

ز بوی گل نفس نوبهار خالی نیست

Якеаст дар назари пок , тўтёу ғубор

یکی است در نظر پاک، توتیا و غبار

Ки ҳеҷ гардӣ азон шаҳсавор холӣ нест

که هیچ گردی ازان شهسوار خالی نیست

Даруни хона бе сақфи равшанӣ фарш аст

درون خانه بی سقف روشنی فرش است

зи моҳ , дидаи шаби зиндаи дор холӣ нест

ز ماه، دیده شب زنده دار خالی نیست

Ҳалок оина равшананд тозаи рухон

هلاک آینه روشنند تازه رخان

зи сарву беди лаби ҷӯйбор холӣ нест

ز سرو و بید لب جویبار خالی نیست

Ғаму нишоти ҷаҳон ҷӯш мезанад бо ҳам

غم و نشاط جهان جوش می زند با هم

Ки чашми масти зи хобу хумор холӣ нест

که چشم مست ز خواب و خمار خالی نیست

Сабки мгири зи ҷои ҳеҷ устихонӣ ро

سبک مگیر ز جا هیچ استخوانی را

Ки чун садафи з дар шоҳвор холӣ нест

که چون صدف ز در شاهوار خالی نیست

Фитодааст турои риштаи назари кӯтоҳ

فتاده است ترا رشته نظر کوتاه

Вагарна аз гул бехор , хор холӣ нест

وگرنه از گل بی خار، خار خالی نیست

Марои зи ҷавҳар ойӣна шуд чунин равшан

مرا ز جوهر آیینه شد چنین روشن

Ки ҳеҷ синае аз хори хор холӣ нест

که هیچ سینه ای از خار خار خالی نیست

Дар абри тираи шикарханди барқ пинҳон аст

در ابر تیره شکرخند برق پنهان است

зи субҳи васли шаби интизор холӣ нест

ز صبح وصل شب انتظار خالی نیست

Магари ту чашм бапушӣ азин хароби обод

مگر تو چشم بپوشی ازین خراب آباد

Вагарнаи олами хок аз ғубор холӣ нест

وگرنه عالم خاک از غبار خالی نیست

Ту аз фасонаи ғифлат ба хоби харгӯшӣ

تو از فسانه غفلت به خواب خرگوشی

Вагарнаи домани дашт аз шикор холӣ нест

وگرنه دامن دشت از شکار خالی نیست

Сипеҳр агар ба ман покбози бохти дағо

سپهر اگر به من پاکباز باخت دغا

Қимор низ зи роҳи қимор холӣ нест

قمار نیز ز راه قمار خالی نیست

Агар чаҳ аз хати шбрнг бесафо шуда аст

اگر چه از خط شبرنگ بی صفا شده است

Ҳануз субҳи биногваши ёр холӣ нест

هنوز صبح بناگوش یار خالی نیست

зи доғи ишқи саропои ман гулистон аст

ز داغ عشق سراپای من گلستان است

зи лаъл агар ҷигари кӯҳсор холӣ нест

ز لعل اگر جگر کوهسار خالی نیست

Дарин диёр касегар ба дод ман нарасед

درین دیار کسی گر به داد من نرسید

зи қадрдони сухан , рӯзгор холӣ нест

ز قدردان سخن، روزگار خالی نیست

Манам ки сӯхтаи соиби марои ситораи бахт

منم که سوخته صائب مرا ستاره بخت

Вагарнаи синаи санг аз шарор холӣ нест

وگرنه سینه سنگ از شرار خالی نیست