Маро ки доғу кабобам чаҳ дӯзах ва чаҳ биҳишт

مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت

Маро ки масту харобам чаҳ каъба ва чаҳ кунишат

مرا که مست و خرابم چه کعبه و چه کنشت

Нахусти пери харобот чун қалам қт зад

نخست پیر خرابات چون قلم قط زد

Бароти рӯзии мо бар лаб пиёла навишт

برات روزی ما بر لب پیاله نوشت

Ба оби шӯри марои каъба кӣ фиреб диҳад ?

به آب شور مرا کعبه کی فریب دهد؟

Ки машрабам шудаи хугар ба оби талхи кунишат

که مشربم شده خوگر به آب تلخ کنشت

Ба калаки қоидаи донеи шикастагии мрсод

به کلک قاعده دانی شکستگی مرساد

Ки тавбаи номаи мо бо хат шикаста навишт !

که توبه نامه ما با خط شکسته نوشت!

Ҳазор бӯсаи сероб ме тавон кардан

هزار بوسه سیراب می توان کردن

Лаби пиёла гар уфтад ба дасти мо лаби кишт

لب پیاله گر افتد به دست ما لب کشت

Маро ки волаи он чок синаам соиб

مرا که واله آن چاک سینه ام صائب

Куҷо кушода шавад дили зи кӯчаи боғи биҳишт ?

کجا گشاده شود دل ز کوچه باغ بهشت؟