Ҳазор ҳайф ки даврони хати ёри гузашт

هزار حیف که دوران خط یار گذشت

Шикасти ранги гулу ҳасани навбаҳори гузашт

شکست رنگ گل و حسن نوبهار گذشت

Чунон сиёҳии хат танг кард доира ро

چنان سیاهی خط تنگ کرد دایره را

Ки ҳасан , ҳамчуи насим аз бунафшаи зори гузашт

که حسن، همچو نسیم از بنفشه زار گذشت

Ҳазари зи сояи мижгон хештан ме кард

حذر ز سایه مژگان خویشتن می کرد

зи ҷӯши хат чаҳ бар он оташини изори гузашт

ز جوش خط چه بر آن آتشین عذار گذشت

Ту ваъда май диҳӣу ҳасан бар ҷиноҳи сафар

تو وعده می دهی و حسن بر جناح سفر

Ту рӯз май гузаронеу рӯзгори гузашт

تو روز می گذرانی و روزگار گذشت

Гуҳар ба чашми садаф дар камӣн рехтан аст

گهر به چشم صدف در کمین ریختن است

Магари ҳадисӣ азон дар шоҳвори гузашт ?

مگر حدیثی ازان در شاهوار گذشت؟

Дар оташам чун гул аз барги худ , хушо сари дор

در آتشم چون گل از برگ خود، خوشا سر دار

Ки навбаҳор ва хазонаш ба як қарори гузашт

که نوبهار و خزانش به یک قرار گذشت

Ғубори хотири азин бештар наме бошад

غبار خاطر ازین بیشتر نمی باشد

Ки аз харобаи ман сайли бовиқори гузашт

که از خرابه من سیل باوقار گذشت

Чаҳ суди лавҳи мазорами зи хишти хам кардан ?

چه سود لوح مزارم ز خشت خم کردن؟

Маро ки умр ба хамёзау хумори гузашт

مرا که عمر به خمیازه و خمار گذشت

зи рӯзгори ҷавонии хабар чаҳ май пурсӣ ?

ز روزگار جوانی خبر چه می پرسی؟

Чу барқ омад ва чун абри навбаҳори гузашт

چو برق آمد و چون ابر نوبهار گذشت

Якеаст мартабаи садру остони пешаш

یکی است مرتبه صدر و آستان پیشش

Касе ки ҳамчуи ту соиби зи эътибори гузашт

کسی که همچو تو صائب ز اعتبار گذشت