зи захми теғи забони ҳуши ман баландӣ ёфт

ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافت

зи неш , чошнии нӯши ман баландӣ ёфт

ز نیش، چاشنی نوش من بلندی یافت

Нафас ба синаи субҳи сухани гиреҳ шуда буд

نفس به سینه صبح سخن گره شده بود

Чу машриқи ин илм аз дӯши ман баландӣ ёфт

چو مشرق این علم از دوش من بلندی یافت

зи ишқ оташӣ афтод дар вуҷӯди маро

ز عشق آتشی افتاد در وجود مرا

Ки сақф на фалак аз ҷӯши ман баландӣ ёфт

که سقف نه فلک از جوش من بلندی یافت

Дарин риёзи ман он қамарем ки қомати сарв

درین ریاض من آن قمریم که قامت سرو

зи танггирӣ оғӯши ман баландӣ ёфт

ز تنگ گیری آغوش من بلندی یافت

Ба шишаи хона афлок мезанад худ ро

به شیشه خانه افلاک می زند خود را

Чунин ки хишти хам аз ҷӯши ман баландӣ ёфт

چنین که خشت خم از جوش من بلندی یافت

Марои зи дида бандагон макун берун

مرا ز دیده بندگان مکن بیرون

Ки ҳалқаи фалак аз гӯши ман баландӣ ёфт

که حلقه فلک از گوش من بلندی یافت

зи хоби бихброни гашти чашми ман бедор

ز خواب بیخبران گشت چشم من بیدار

зи мастии дгарони ҳуши ман баландӣ ёфт

ز مستی دگران هوش من بلندی یافت

Ҳазор уқдаи дил чун насим субҳ гушӯд

هزار عقده دل چون نسیم صبح گشود

Дамӣ ки аз лаби хомӯши ман баландӣ ёфт

دمی که از لب خاموش من بلندی یافت

Набӯд ҳуши маро то хабари зи хешам буд

نبود هوش مرا تا خبر ز خویشم بود

зи файзи бихбрии ҳуши ман баландӣ ёфт

ز فیض بیخبری هوش من بلندی یافت

Яке ҳазор шуд аз банд , ишқи пинҳонам

یکی هزار شد از بند، عشق پنهانم

зи ковуши оташи хаси пӯши ман баландӣ ёфт

ز کاوش آتش خس پوش من بلندی یافت

з ҳар замин ки ғуборӣ баланд шуд соиб

ز هر زمین که غباری بلند شد صائب

Ба қасди оинаи ҳуши ман баландӣ ёфт

به قصد آینه هوش من بلندی یافت