Фиғон ки ҳастӣ ман дар варақ шуморӣ рафт

فغان که هستی من در ورق شماری رفت

Ҳаёти ман чу қалам дар сиёҳ корӣ рафт

حیات من چو قلم در سیاه کاری رفت

Ба хӯни дил , варақӣ чандро сияҳ кардам

به خون دل، ورقی چند را سیه کردم

Чу лолаи зиндагӣам дар сиёҳ корӣ рафт

چو لاله زندگیم در سیاه کاری رفت

Накарда ғунчаи умеди ман даҳанро боз

نکرده غنچه امید من دهن را باز

Сабки зи гулшани ман бод навбаҳорӣ рафт

سبک ز گلشن من باد نوبهاری رفت

Замини поки ғарибӣ азиз карда маро

زمین پاک غریبی عزیز کرده مرا

Агар чаҳ Юсуфи ман аз ватан ба хорӣ рафт

اگر چه یوسف من از وطن به خواری رفت

Нашуд чу сўни азин хирқаи сари буруни орм

نشد چو سون ازین خرقه سر برون آرم

Тамоми риштаи умрам ба пина корӣ рафт

تمام رشته عمرم به پینه کاری رفت

Агар чаҳ нақш мусоид нашуд , ба ин шодам

اگر چه نقش مساعد نشد، به این شادم

Ки нақди зиндагии ман ба хуш қиморӣ рафт

که نقد زندگی من به خوش قماری رفت

Қалами з даст бияфкан ки рӯзи растохез

قلم ز دست بیفکن که روز رستاخیز

Буруни з оташ натавон ба не саворӣ рафт

برون ز آتش نتوان به نی سواری رفت

намешавад накунад орамидааш соиб

نمی شود نکند آرمیده اش صائب

Сбкрўӣ ки ҳётш ба биқрорӣ рафт

سبکروی که حیاتش به بیقراری رفت