Ба абр агар чаҳ тавон чашм офтоб гирифт

به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفت

наме тавон дили бедорро ба хоб гирифт

نمی توان دل بیدار را به خواب گرفت

Ба оби Хизри куҷо илтифот хоҳад кард ?

به آب خضر کجا التفات خواهد کرد؟

Чунин ки ташнаи мо хуй бо сароб гирифт

چنین که تشنه ما خوی با سراب گرفت

Хаёли лаъли ту аз дил куҷо равад , ҳайҳот

خیال لعل تو از دل کجا رود، هیهات

наме тавон намаки суда аз кабоб гирифт

نمی توان نمک سوده از کباب گرفت

Хароби ҳолеи азин бештар наме бошад

خراب حالی ازین بیشتر نمی باشد

Ки ҷғдро дили азин хона хароб гирифт

که جغد را دل ازین خانه خراب گرفت

зи бас ки буии ту дар мағз печида аст

ز بس که بوی تو در مغز پیچیده است

Тавон зи болу пари булбулон гулоб гирифт

توان ز بال و پر بلبلان گلاب گرفت

Магари изор туро шуд замони хати наздик ?

مگر عذار ترا شد زمان خط نزدیک؟

Ки хӯни маро ба ҷигари ранги машк ноб гирифт

که خون مرا به جگر رنگ مشک ناب گرفت

Кадоми соъати сангин , ду чашми бахти маро

کدام ساعت سنگین، دو چشم بخت مرا

Дарин замонаи пари инқилоб хоб гирифт ?

درین زمانه پر انقلاب خواب گرفت؟

Гронтрсти турои хоби ғифлат аз дили санг

گرانترست ترا خواب غفلت از دل سنگ

Вагарнаи лаъли зи хуршеди об ва тоб гирифт

وگرنه لعل ز خورشید آب و تاب گرفت

Ба ҷуръае дили гарми маро касе нанавохт

به جرعه ای دل گرم مرا کسی ننواخت

Агар чаҳ рӯй заминро ба офтоб гирифт

اگر چه روی زمین را به آفتاب گرفت

Айёри ғифлати азин бештар наме бошад

عیار غفلت ازین بیشتر نمی باشد

Ки офтоби қиёмати маро ба хоб гирифт

که آفتاب قیامت مرا به خواب گرفت

Ба рӯй меҳри ҷҳонтоб , моҳи навро дид

به روی مهر جهانتاب، ماه نو را دید

Касе ки вақти савории туро рикоб гирифт

کسی که وقت سواری ترا رکاب گرفت

зи ишқи кори ҷаҳон боз мешавад соиб

ز عشق کار جهان باز می شود صائب

Хушо касе ки тавассул ба он ҷаноб гирифт

خوشا کسی که توسل به آن جناب گرفت