Саҳар ки боди сабо аз Рахш ниқоб гирифт

سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفت

Ду дасти субҳ ба рӯй худ офтоб гирифт

دو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت

зи файзи ҳасан ту шуд олами ончунон сероб

ز فیض حسن تو شد عالم آنچنان سیراب

Ки ме тавон зи гули коғазӣ гулоб гирифт

که می توان ز گل کاغذی گلاب گرفت

зи ишқи бас ки муҳайёӣ сӯхтани гаштам

ز عشق بس که مهیای سوختن گشتم

Ба домани терми оташи з моҳтоб гирифт

به دامن ترم آتش ز ماهتاب گرفت

Яке ҳазор шуд умед , хоксорон ро

یکی هزار شد امید، خاکساران را

зи бӯсае ки лаби бом аз офтоб гирифт

ز بوسه ای که لب بام از آفتاب گرفت

Қарори номаи сиёҳӣ ба хеш ҳар кас дод

قرار نامه سیاهی به خویش هر کس داد

Чу лола , дод дили хеш аз шароб гирифт

چو لاله، داد دل خویش از شراب گرفت

Дили сиёҳи марои раҳнамоӣ раҳмат шуд

دل سیاه مرا رهنمای رحمت شد

Чу сайли домани дарё ба изтироб гирифт

چو سیل دامن دریا به اضطراب گرفت

Магар ба ашки надомати сифед нома шавад

مگر به اشک ندامت سفید نامه شود

Рухӣ ки ранги зи гулгуна шароб гирифт

رخی که رنگ ز گلگونه شراب گرفت

Ман аз саботи қадами ноумед чун бошам ?

من از ثبات قدم ناامید چون باشم؟

Ки санг , бодаи лаълии з офтоб гирифт

که سنگ، باده لعلی ز آفتاب گرفت

Абири раҳмати фирдавс , ризқи сӯхта Эй аст

عبیر رحمت فردوس، رزق سوخته ای است

Ки рахти хуш ба дӯди дил кабоб гирифт

که رخت خوش به دود دل کباب گرفت

Ба васли давлати бедор кӣ рисӣ , ҳайҳот

به وصل دولت بیدار کی رسی، هیهات

Туро ки оинаи чашм , занг хоб гирифт

ترا که آینه چشم، زنگ خواب گرفت

зи адл ишқ надорам шикоятии соиб

ز عدل عشق ندارم شکایتی صائب

Агар чаҳ ганҷи хароҷи ман аз хароб гирифт

اگر چه گنج خراج من از خراب گرفت