з рӯй гарми ту хуршеди ҳашар нур гирифт

ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفت

Қиёмат аз лаб чун пистаи ту шӯр гирифт

قیامت از لب چون پسته تو شور گرفت

Ниқоби шарм чу аз рӯй оташини бардошт

نقاب شرم چو از روی آتشین برداشت

Кулем даст ба рухсори шамъ тавр гирифт

کلیم دست به رخسار شمع طور گرفت

Ду субҳи даст дар оғӯш икдгр карданд

دو صبح دست در آغوش یکدگر کردند

Гулӯии шиша чу бо соид булӯр гирифт

گلوی شیشه چو با ساعد بلور گرفت

Чунон шикастагии дили з по фиканд маро

چنان شکستگی دل ز پا فکند مرا

Ки нақш , паҳлуем аз нақши пой мӯр гирифт

که نقش، پهلویم از نقش پای مور گرفت

зи ошиёнаи хафоаш , дили сияҳтар буд

ز آشیانه خفاش، دل سیه تر بود

Рухи ту хонаи чашми маро ба нур гирифт

رخ تو خانه چشم مرا به نور گرفت

Дилӣ ки доштам аз ҷони худ ъзизтрш

دلی که داشتم از جان خود عزیزترش

Камони абрӯӣ ӯ аз кафам ба зӯр гирифт

کمان ابروی او از کفم به زور گرفت

намешаванд зи нони сайр , дасти чархи магар

نمی شوند ز نان سیر، دست چرخ مگر

Хамири мояи халқ аз гул танур гирифт !

خمیر مایه خلق از گل تنور گرفت!

зи чоҳи калак ман ояд гуҳари буруни соиб

ز چاه کلک من آید گهر برون صائب

Чунон ки тӯфони ҷӯш аз дил танур гирифт

چنان که طوفان جوش از دل تنور گرفت