Он холи лаби ситораи субҳ қиёмат аст

آن خال لب ستاره صبح قیامت است

Умри дубораи сояи он сарв қомат аст

عمر دوباره سایه آن سرو قامت است

Онҷо ки офтоб ҳаводис шавад баланд

آنجا که آفتاب حوادث شود بلند

Дар абр май гурез ки ҳсн саломат аст

در ابر می گریز که حصن سلامت است

Бар қадар меҳнатаст агар пилаи савоб

بر قدر محنت است اگر پله ثواب

Моро савоби каъбаи зи санг маломат аст

ما را ثواب کعبه ز سنگ ملامت است

Моро умеди коми дил аз зулф ёр нест

ما را امید کام دل از زلف یار نیست

Гар медиҳад ба мо дили моро , каромат аст

گر می دهد به ما دل ما را، کرامت است

Ин тухми тавбае ки ту дар хок карда Эй

این تخم توبه ای که تو در خاک کرده ای

Мавқуфи обёрии ашк надомат аст

موقوف آبیاری اشک ندامت است

Ҳар шохи гул ки ҷилваи дарин боғ ме кунад

هر شاخ گل که جلوه درین باغ می کند

Аз хоки баргирифтаи он срўқомт аст

از خاک برگرفته آن سروقامت است

Хокат ба сар , ки чӯби Асо дар раҳи талаб

خاکت به سر، که چوب عصا در ره طلب

Як гоми пештари зи ту дар истиқомат аст

یک گام پیشتر ز تو در استقامت است

Соиби ҷавоби он ғазаласт ин ки гуфта анд

صائب جواب آن غزل است این که گفته اند

Мусҳафи сифеди гашт , нишон қиёмат аст

مصحف سفید گشت، نشان قیامت است