Тозааст доим аз сияҳии доғи андалеб

تازه است دایم از سیهی داغ عندلیب

Дар гулшанӣ ки зоғу заған бениҳоят аст

در گلشنی که زاغ و زغن بی نهایت است

Машумор саҳли рахнаи гуфтори хеш ро

مشمار سهل رخنه گفتار خویش را

Кин рахна дар харобии тан бениҳоят аст

کاین رخنه در خرابی تن بی نهایت است

Дасти зи кори рафтаи з баргаст бештар

دست ز کار رفته ز برگ است بیشتر

Дар кишварӣ ки себи зқн бениҳоят аст

در کشوری که سیب ذقن بی نهایت است

Дар ғурбатаст чашми ҳасудон ба зери хок

در غربت است چشم حسودان به زیر خاک

Ин чоҳ дар замини ватан бениҳоят аст

این چاه در زمین وطن بی نهایت است

Аз мустамеъ гушӯда шавад чашмаи сухан

از مستمع گشوده شود چشمه سخن

Ҳар ҷои сухан кашаст , сухан бениҳоят аст

هر جا سخن کش است، سخن بی نهایت است

Дандон ба дили фишор ки бар хон рӯзгор

دندان به دل فشار که بر خوان روزگار

Ин луқмаҳои дасту даҳан бениҳоят аст

این لقمه های دست و دهن بی نهایت است

Ҷои ду мағз дар таҳи як пӯст беш нест

جای دو مغز در ته یک پوست بیش نیست

Дар тангнои чархи ду тан бениҳоят аст

در تنگنای چرخ دو تن بی نهایت است

Соиби суханпазир дарин рӯзгор нест

صائب سخن پذیر درین روزگار نیست

Варна маро ба синаи сухан бениҳоят аст

ورنه مرا به سینه سخن بی نهایت است

Зон ғунчаи лаби шикояти ман бениҳоят аст

زان غنچه لب شکایت من بی نهایت است

Тангаст вақт , варна сухан бениҳоят аст

تنگ است وقت، ورنه سخن بی نهایت است

Дар синаи кушодаи ман дарду доғи ишқ

در سینه گشاده من درد و داغ عشق

Чун нофа дар замини хутан бениҳоят аст

چون نافه در زمین ختن بی نهایت است

Парҳез дар замони хат аз ёр мушкил аст

پرهیز در زمان خط از یار مشکل است

Дар навбаҳор , тавбаи шикан бениҳоят аст

در نوبهار، توبه شکن بی نهایت است

Моҳ тамом мекунад эҷоди ҳола ро

ماه تمام می کند ایجاد هاله را

То шамъ равшанаст лаган бениҳоят аст

تا شمع روشن است لگن بی نهایت است

Чун мива дар ту то раги хомӣ ба ҷой ҳаст

چون میوه در تو تا رگ خامی به جای هست

Гардани макаш , ки дору расан бениҳоят аст

گردن مکش، که دار و رسن بی نهایت است