намекашад дар хоку хӯни мижгони дилҷӯеи маро

می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا

Теғ заҳролӯд бошад чини абрӯеи маро

تیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا

Ҳар схнсозии сухани натавонад аз ман вокшид

هر سخنسازی سخن نتواند از من واکشید

Бар сар ҳарф оварад чашми сухангӯеи маро

بر سر حرف آورد چشم سخنگویی مرا

То башуем дасти худ пок аз ҷаҳони обу гул

تا بشویم دست خود پاک از جهان آب و گل

Бас буд чун сарви азин гулшани лаби ҷӯии маро

بس بود چون سرو ازین گلشن لب جویی مرا

Сабз мешуд ҳарф дар минқори тӯтии зи инфеъол

سبز می شد حرف در منقار طوطی ز انفعال

Дар назар май буд агар ойӣнаи рӯеи маро

در نظر می بود اگر آیینه رویی مرا

Гарчи дар зоҳири марои пои иқомат дар гул аст

گرچه در ظاهر مرا پای اقامت در گل است

Сар ба саҳро медиҳад чун ваҳшёни ҳўиии маро

سر به صحرا می دهد چون وحشیان هویی مرا

Чун Зулайхо нест домангир , дасти ҷуръатам

چون زلیخا نیست دامنگیر، دست جرأتم

Чашми ёқӯбам ки равшан мекунад бӯеи маро

چشم یعقوبم که روشن می کند بویی مرا

Дар бисотами саҷдаи шукрии зи тоъат монда аст

در بساطم سجده شکری ز طاعت مانده است

Бас буд аз ҳар ду олами тоқи абрӯеи маро

بس بود از هر دو عالم طاق ابرویی مرا

Равшан аз хокистари маҷнӯни савод ( ман ) шуда аст

روشن از خاکستر مجنون سواد (من) شده است

Хаймаи Лайлӣ буд ҳар чашми оҳӯеи маро

خیمه لیلی بود هر چشم آهویی مرا

Дар ҳарими покбозони сабза бегона ам

در حریم پاکبازان سبزه بیگانه ام

То ба ҷо мондааст аз ҳастӣ срмўиии маро

تا به جا مانده است از هستی سرمویی مرا

Нест соиби ғайри нақши пой аз худрафтагон

نیست صائب غیر نقش پای از خودرفتگان

Дар саводи офариниши ошнорўиии маро

در سواد آفرینش آشنارویی مرا