То тавон кардани зи хӯни мо нигорин даст ро

تا توان کردن ز خونِ ما نگارین دست را

Аз ҳинои баҳр чаҳ бояд кард рангини даст ро

از حنا بهرِ چه باید کرد رنگین دست را

Синааш аз бодаи лаълӣ Бадахшон ме шавад

سینه‌اش از بادهٔ لعلی بدخشان می‌شود

Ҳар ки созад чун сабу дар хоби болини даст ро

هر که سازد چون سبو در خواب بالین‌‌دست را

Интизори қатл , кори ошиқонро сохта аст

انتظارِ قتل، کارِ عاشقان را ساخته است

То ту майсозӣ баланд эй кӯҳи тамкини даст ро

تا تو می‌سازی بلند ای کوهِ تمکین دست را

Бас ки аз дилҳои хунинаст зулфаши мояи дор

بس که از دل‌های خونین است زلفش مایه‌دار

намекунад дар ҳар саросар , шонаи рангини даст ро

می کند در هر سراسر، شانه رنگین دست را

Пои имони ҷаҳонӣ дар хам лғзидн аст

پایِ ایمانِ جهانی در خَمِ لغزیدن است

Бар мёўри зи остин эй душмани дайни даст ро

بر میاور ز آستین ای دشمنِ دین دست را

Риштаи нозук , гавҳари дилҳо азон нозук тар аст

رشتهٔ نازک، گوهرِ دلها ازان نازک‌تر است

Зинҳор оҳистаи каш дар зулфи мишкӣни даст ро

زینهار آهسته کش در زلفِ مشکین دست را

Баҳрро сари панҷа марҷон наяндозад зи ҷӯш

بحر را سر پنجهٔ مرجان نیندازد ز جوش

Чанд бар дил менаҳй аз баҳри таскини даст ро

چند بر دل می‌نهی از بهر تسکین دست را

Фурсати хоридни сар , хоҷаро аз ҳирс нест

فرصتِ خاریدنِ سر، خواجه را از حرص نیست

Кӣ маъаттал мегузорад ҷисми гургин даст ро

کی معطل می گذارد جسمِ گُرگین دست را

Хӯни гиребон май дард аз захм ҳар дам бар танам

خون گریبان می‌درد از زخم هر دم بر تنم

То кихоҳад сохт аз хӯнами нигорин даст ро

تا که خواهد ساخت از خونم نگارین دست را

Бар намедорад гул аз домони шабнами дасти хеш

بر نمی‌دارد گل از دامانِ شبنم دستِ خویش

Чун ба осонӣ кашад зи ойӣнаи худбини даст ро

چون به آسانی کشد ز آیینه خودبین دست را

Қамарёнро уқдае эй сарв аз дил боз кун

قمریان را عقده‌ای ای سرو از دل باز کن

То ба кӣ бекор битавон дошт чандини даст ро

تا به کی بیکار بتوان داشت چندین دست را

Бесутунро тешаам дар ҳамла аввал гудохт

بیستون را تیشه‌ام در حملهٔ اول گداخت

Нест бо ман нисбатии Фарҳоди сангини даст ро

نیست با من نسبتی فرهادِ سنگین دست را

Хушк мегардад зи ҳайрат чун ба домонаш расад

خشک می‌گردد ز حیرت چون به دامانش رسد

намекунам бе тоқатии чандон ки талқини даст ро

می‌کنم بی‌طاقتی چندان که تلقین دست را

Кӣ ба хӯни қатраи соиби панҷа рангин мекунад ?

کی به خونِ قطره صائب پنجه رنگین می کند؟

Он ки чун марҷон кунад аз баҳри хунини даст ро

آن که چون مرجان کند از بحرِ خونین دست را