Ойӣнаи дор рӯй ту шарму ҳаё бас аст

آیینه دار روی تو شرم و حیا بس است

Пҳлўншини сарви ту банди қабо бас аст

پهلونشین سرو تو بند قبا بس است

Худро мазан бар оташи хӯнҳои бигноаҳ

خود را مزن بر آتش خونهای بیگناه

Дасти турои баҳору хазони ҳино бас аст

دست ترا بهار و خزان حنا بس است

Башикан ба ноз бар сари шамшоди шона ро

بشکن به ناز بر سر شمشاد شانه را

Зулфи турои зи ҳалқа ба гӯашони сабо бас аст

زلف ترا ز حلقه به گوشان صبا بس است

Моро куҷост толеъи гул , хори ин чаман

ما را کجاست طالع گل، خار این چمن

Доман агар намекашад аз дасти мо бас аст

دامن اگر نمی کشد از دست ما بس است

Рашкӣ ба офтоб прессатон наме барам

رشکی به آفتاب پرستان نمی برم

Миҳроб хоксорем он нақши по бас аст

محراب خاکساریم آن نقش پا بس است

Изҳори ишқро ба забон эҳтиёҷ нест

اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست

Чандон ки шуд нигаҳ ба нигаҳи ошно бас аст

چندان که شد نگه به نگه آشنا بس است

Соиб ба хоки пои вай аз серума сулҳ кун

صائب به خاک پای وی از سرمه صلح کن

Дар дудмони чашми ту ин тўтё бас аст

در دودمان چشم تو این توتیا بس است