Субҳи умеди ман нафаси сарди ман бас аст

صبح امید من نفس سرد من بس است

Чашми сифед , равзани байти алҳзн бас аст

چشم سفید، روزن بیت الحزن بس است

Дастами ғубори доман покон наме шавад

دستم غبار دامن پاکان نمی شود

Бӯеи марои зи Юсуфи гули перҳан бас аст

بویی مرا ز یوسف گل پیرهن بس است

Тар мешавад ба номаи хушкии димоғи ман

تر می شود به نامه خشکی دماغ من

Барги хазони расидаи маро аз чаман бас аст

برگ خزان رسیده مرا از چمن بس است

Унвон буд нмкчши мактуби сар ба меҳр

عنوان بود نمکچش مکتوب سر به مهر

Зон ғунчаи лаби вазифаи ман як сухан бас аст

زان غنچه لب وظیفه من یک سخن بس است

Зон миваҳо ки ваъда ба фирдавс дода анд

زان میوه ها که وعده به فردوس داده اند

Моро ба нақд , накҳати себи зқн бас аст

ما را به نقد، نکهت سیب ذقن بس است

Парвонаи вор сӯхтан аз бемурувватӣ аст

پروانه وار سوختن از بی مروتی است

Онро ки рӯй гармии азин анҷуман бас аст

آن را که روی گرمی ازین انجمن بس است

Аз шуғли дилхароши ту бадноми гашти ишқ

از شغل دلخراش تو بدنام گشت عشق

Нақшӣ дигар бар оби зан эй кӯҳкан , бас аст

نقشی دگر بر آب زن ای کوهکن، بس است

Муҳтоҷ нестам ба спрдорӣ касе

محتاج نیستم به سپرداری کسی

Ҷавҳари дуои ҷавшани шамшери ман бас аст

جوهر دعای جوشن شمشیر من بس است

Соиби з булбулон нашавадгар садои баланд

صائب ز بلبلان نشود گر صدا بلند

Калаки сухани тарози ҳам овози ман бас аст

کلک سخن طراز هم آواز من بس است