Аз пери гӯшагирӣ всир аз ҷавон хуш аст

از پیر گوشه گیری وسیر از جوان خوش است

Аз тири ростӣу каҷӣ аз камон хуш аст

از تیر راستی و کجی از کمان خوش است

Тағйири ранги хуш буд аз рӯй шармгин

تغییر رنگ خوش بود از روی شرمگین

Дар чашм аҳл дид баҳору хазон хуш аст

در چشم اهل دید بهار و خزان خوش است

Ҷӯш гуласт дар қафаси мо тамоми сол

جوش گل است در قفس ما تمام سال

Даҳ рӯз дар баҳор агар гулистон хуш аст

ده روز در بهار اگر گلستان خوش است

Дар мавсими хазон чаҳ самари ҳасани халқро ?

در موسم خزان چه ثمر حسن خلق را؟

Айёми гули мулоимат аз боғбон хуш аст

ایام گل ملایمت از باغبان خوش است

Тифлон ба ҷӯии шери з шукр кунанд сулҳ

طفلان به جوی شیر ز شکر کنند صلح

Зоҳиди зи васли дӯст ба боғи ҷинон хуш аст

زاهد ز وصل دوست به باغ جنان خوش است

Сарчашмаи нишоти ҷаҳони рахна дил аст

سرچشمه نشاط جهان رخنه دل است

Дил чун шукуфтааст замину замон хуш аст

دل چون شکفته است زمین و زمان خوش است

Магузор нафасро ба чарогоҳи орзӯ

مگذار نفس را به چراگاه آرزو

Кин бади лаҷом дар таҳи бори гарон хуш аст

کاین بد لجام در ته بار گران خوش است

Чандини ҳазор дом тамошост дар қафас

چندین هزار دام تماشاست در قفس

Булбули ҳамин ба дидани гули зи ошён хуш аст

بلبل همین به دیدن گل ز آشیان خوش است

Донистааст ҳиммати ин қавм то куҷост

دانسته است همت این قوم تا کجاست

Юсуф ба сими қалби азин корвон хуш аст

یوسف به سیم قلب ازین کاروان خوش است

Гар дигарон кунанд таманнои дӯстӣ

گر دیگران کنند تمنای دوستی

Соиб ба тарки душманӣ аз дӯстон хуш аст

صائب به ترک دشمنی از دوستان خوش است