Нақш ҳасир нест ки бар пайкар ман аст

نقش حصیر نیست که بر پیکر من است

Шаҳбози авҷи фақрам ва ин шҳпр ман аст

شهباز اوج فقرم و این شهپر من است

Ин бодаи расида ки дар соғар ман аст

این باده رسیده که در ساغر من است

Ҳури ману биҳишти ману кавсар ман аст

حور من و بهشت من و کوثر من است

То сар бар остона ҳиммат гузоштам

تا سر بر آستانه همت گذاشتم

Хиштӣаст офтоб ки зери сар ман аст

خشتی است آفتاب که زیر سر من است

Субҳи қиёматӣ ки ҷаҳон дар ҳисоб азуаст

صبح قیامتی که جهان در حساب ازوست

Як оҳи сард аз дили ғампарвар ман аст

یک آه سرد از دل غم پرور من است

Хӯн мехӯрд зи танагии майдони рӯзгор

خون می خورد ز تنگی میدان روزگار

Ин оби биқрор ки дар гавҳар ман аст

این آب بیقرار که در گوهر من است

Дар водӣӣ ки сайли баради кӯҳро зи ҷой

در وادیی که سیل برد کوه را ز جای

Пой ба хоби рафтаи ман лангар ман аст

پای به خواب رفته من لنگر من است

Дар банд рӯзгор набошад ҷунуни ман

در بند روزگار نباشد جنون من

Занҷири ман чу теғи ҳамон ҷавҳар ман аст

زنجیر من چو تیغ همان جوهر من است

Чун шамъи устихони маро об ме кунад

چون شمع استخوان مرا آب می کند

Ин оташӣ ки дар таҳи хокистар ман аст

این آتشی که در ته خاکستر من است

Аз хорхори ишқ ба хӯни ғӯта май занам

از خارخار عشق به خون غوطه می زنم

Аз барги гул чу шабнам агар бистар ман аст

از برگ گل چو شبنم اگر بستر من است

Ҳар чанд бастаам ба замини сояи вори нақш

هر چند بسته ام به زمین سایه وار نقش

Парвози офтоб ба болу пар ман аст

پرواز آفتاب به بال و پر من است

Доғӣ ки ҳаст зери сиёҳии кушода рӯй

داغی که هست زیر سیاهی گشاده روی

Имрӯз дар бисоти фалаки ахтар ман аст

امروز در بساط فلک اختر من است

Аз бргризи ҳодисаи соиб мусаллам аст

از برگریز حادثه صائب مسلم است

Ин гулшанӣ ки дар таҳи болу пар ман аст

این گلشنی که در ته بال و پر من است