Аз хӯн чу доғи лолаи ҳисори дил ман аст

از خون چو داغ لاله حصار دل من است

Ҳар ки буии хӯни шинавии манзил ман аст

هر که بوی خون شنوی منزل من است

Тухми муҳаббатӣ ки сувидоӣ олам аст

تخم محبتی که سویدای عالم است

Имрӯз дар замини дили қобил ман аст

امروز در زمین دل قابل من است

Тӯфони Нӯҳро ба назари дрнёўрд

طوفان نوح را به نظر درنیاورد

Шӯри муҳаббатӣ ки дар обу гул ман аст

شور محبتی که در آب و گل من است

Бо коиноти икдл ва икрўӣ гашта ам

با کاینات یکدل و یکروی گشته ام

Ҳар ҷо ки ёр ҷилва кунад дар дил ман аст

هر جا که یار جلوه کند در دل من است

Дарё чаҳ мекунад ба хасу хори хушки ман ?

دریا چه می کند به خس و خار خشک من؟

Бар ҳар кафӣ ки дасти занами соҳил ман аст

بر هر کفی که دست زنم ساحل من است

Осӯдагӣ ба роҳ надонистаам ки чист

آسودگی به راه ندانسته ام که چیست

Чун барқ , миннатҳои нафаси манзил ман аст

چون برق، منتهای نفس منزل من است

Тамкини таврро ба фалохан гузошта аст

تمکین طور را به فلاخن گذاشته است

Ин рози сар ба меҳр ки андари дил ман аст

این راز سر به مهر که اندر دل من است

Дорад зи хӯни сайди ҳарами даст дар нигор

دارد ز خون صید حرم دست در نگار

Сангини дилӣ ки дарсадади бсмл ман аст

سنگین دلی که درصدد بسمل من است

Гар бар фалак баромадааст абри навбаҳор

گر بر فلک برآمده است ابر نوبهار

Соиби гадои дидаи дарёи дил ман аст

صائب گدای دیده دریا دل من است