Зон оташин меӣ ки зи лаб дар аёғ туаст

زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توست

Ёқӯти обдор батон снгдоғ туаст

یاقوت آبدار بتان سنگداغ توست

Натавон зи ҷустуҷӯ ба ту ҳар чанд роҳи барад

نتوان ز جستجو به تو هر چند راه برد

Ҳар каси буруни давидаи зи худ дар суроғ туаст

هر کس برون دویده ز خود در سراغ توست

Чашмӣ ки чун ситораи нзрбнд хоб нест

چشمی که چون ستاره نظربند خواب نیست

Ҳайрони партави гуҳар шбчроғ туаст

حیران پرتو گهر شبچراغ توست

Дилҳои пораи пораи хунини дилони хок

دلهای پاره پاره خونین دلان خاک

Дар чашми орифони гули сад барг боғ туаст

در چشم عارفان گل صد برگ باغ توست

Дар чашми ман зи сунбул фирдавс беҳтараст

در چشم من ز سنبل فردوس بهترست

Ошуфтаи хотирӣ ки парешон димоғ туаст

آشفته خاطری که پریشان دماغ توست

Аз дард агар ба соф буд чашми дигарон

از درد اگر به صاف بود چشم دیگران

Моро назари зи соф ба дард аёғ туаст

ما را نظر ز صاف به درد ایاغ توست

Аз рӯй оташини ту бебаҳраем мо

از روی آتشین تو بی بهره ایم ما

Ҳар чанд нури дидаи мо аз чароғ туаст

هر چند نور دیده ما از چراغ توست

Хоҳад ҳубоби вори саратро ба бод дод

خواهد حباب وار سرت را به باد داد

Ин боди нихватӣ ки гиреҳ дар димоғ туаст

این باد نخوتی که گره در دماغ توست

Чун соиби он ки чошнӣ дард ёфта аст

چون صائب آن که چاشنی درد یافته است

Қонеъ ба захми хори зи гулҳои боғ туаст

قانع به زخم خار ز گلهای باغ توست