Нест пурвои фанои худ дили ворастаа ро

نیست پروای فنای خود دل وارسته را

Теғи Хизр роҳ бошад даст аз ҷони шаста ро

تیغ خضر راه باشد دست از جان شسته را

Дар диёри ишқи касро дил наме сӯзад ба кас

در دیار عشق کس را دل نمی سوزد به کس

Аз таб гармаст ӣнҷои шамъи болини хаста ро

از تب گرم است اینجا شمع بالین خسته را

Оҳи авроқи диламро ҳар яке ҷое фиканд

آه اوراق دلم را هر یکی جایی فکند

Ришта шуд миқроз азносозӣ ин гулдаста ро

رشته شد مقراض از ناسازی این گلدسته را

Айши дунё бетароват мекунад рухсор ро

عیش دنیا بی طراوت می کند رخسار را

Пӯст бар тан хушк шуд аз ҳарзаи хндии писта ро

پوست بر تن خشک شد از هرزه خندی پسته را

Синаҳоро хомшии ганҷина гавҳар кунад

سینه ها را خامشی گنجینه گوهر کند

Ёд дорам аз садафи ин нуктаи сари баста ро

یاد دارم از صدف این نکته سر بسته را

То мааш дар ҳола хат рафт , шуд по дар рикоб

تا مهش در هاله خط رفت، شد پا در رکاب

Боис овораге гардад камари гулдаста ро

باعث آوارگی گردد کمر گلدسته را

Дар диёри мо ки дорад ишқи пинҳонии ривоҷ

در دیار ما که دارد عشق پنهانی رواج

Сикка қалбаст рухсор ба нохуни хаста ро

سکه قلب است رخسار به ناخن خسته را

Даъвии оҳистагӣ эй мӯри пеш мо макун

دعوی آهستگی ای مور پیش ما مکن

Нақши по ҳаргиз набошад мардуми оҳиста ро

نقش پا هرگز نباشد مردم آهسته را

Дар ҳарим дил надорад роҳ , фикри дурбин

در حریم دل ندارد راه، فکر دوربین

Ҳеҷ кас нагушӯдааст ин номаи сари баста ро

هیچ کس نگشوده است این نامه سر بسته را

Бар варақ натавон ба занҷири мидодаш банд кард

بر ورق نتوان به زنجیر مدادش بند کرد

Шҳпр барқаст бар тани мисраи барҷаста ро

شهپر برق است بر تن مصرع برجسته را

Риштаи ашк маро бингар , ндидстӣ агар

رشته اشک مرا بنگر، ندیدستی اگر

Дар гиреҳ аз пой то сар , ришта нагусаста ро

در گره از پای تا سر، رشته نگسسته را

эй сабои мушти сапандӣ бар сар оташ бирез

ای صبا مشت سپندی بر سر آتش بریز

Гар бипурсад ёри ҳоли соиби длҷстаҳ ро

گر بپرسد یار حال صائب دلجسته را