Оташ ба мағзам аз май аҳмар гирифта аст

آتش به مغزم از می احمر گرفته است

Ин пунба аз фурӯғ гуҳар даргирифта аст

این پنبه از فروغ گهر درگرفته است

Оташи зи ашк дар мижатар гирифта аст

آتش ز اشک در مژه تر گرفته است

Ин ришта аз фурӯғи гуҳар дар гирифта аст

این رشته از فروغ گهر در گرفته است

Нахли хазони расида агар нестам , чаро

نخل خزان رسیده اگر نیستم، چرا

Ҳар пора аз дилами раҳи дигар гирифтааст ?

هر پاره از دلم ره دیگر گرفته است؟

Дил дар миёни доғи ҷигарсӯзи гум шуда аст

دل در میان داغ جگرسوز گم شده است

Ин баҳрро сиёҳии анбар гирифта аст

این بحر را سیاهی عنبر گرفته است

Дилҳо ба ҷои нома аъмол ме паранд

دلها به جای نامه اعمال می پرند

Офоқ , ранги арсаи маҳшар гирифта аст

آفاق، رنگ عرصه محشر گرفته است

Теғи ту ғӯта дар ҷигар оташин зада аст

تیغ تو غوطه در جگر آتشین زده است

Моҳии нигар ки хуии самандар гирифта аст

ماهی نگر که خوی سمندر گرفته است

Мижгон ба ҳам намезанад аз офтоби ҳашар

مژگان به هم نمی زند از آفتاب حشر

Ойӣнае ки акси ту дар бар гирифта аст

آیینه ای که عکس تو در بر گرفته است

Сад перҳани арақи нигаҳ шарм карда аст

صد پیرهن عرق نگه شرم کرده است

То бо ту ошнои мо дар гирифта аст

تا با تو آشنایی ما در گرفته است

То оби зиндагии ду қадами роҳ беш нест

تا آب زندگی دو قدم راه بیش نیست

Ойӣнаи пеши роҳи Сикандар гирифта аст

آیینه پیش راه سکندر گرفته است

Зон рӯй оташин ки ду олам ниқоб ӯст

زان روی آتشین که دو عالم نقاب اوست

Бар ҳар дилӣ ки менагарм дар гирифта аст

بر هر دلی که می نگرم در گرفته است

Доғаст чарх аз дили пари орзӯии мо

داغ است چرخ از دل پر آرزوی ما

Аз авди хоми мо дили миҷмар гирифта аст

از عود خام ما دل مجمر گرفته است

Хӯнам ки май шикофт ба тани пӯст чун анор

خونم که می شکافت به تن پوست چون انار

Дар теғ ӯ қарор чу ҷавҳар гирифта аст

در تیغ او قرار چو جوهر گرفته است

Соиби чароғи зиндагии мост бе фурӯғ

صائب چراغ زندگی ماست بی فروغ

То доғ , соя аз сари мо баргирифта аст

تا داغ، سایه از سر ما برگرفته است