Чашми қадаҳ ба ҷилваи миноӣ бода аст

چشم قدح به جلوه مینای باده است

Ин шӯхи чашм , қамарии сарв пиёда аст

این شوخ چشم، قمری سرو پیاده است

Доғаст лоларо ба ҷигар , ё зи бихўдӣ

داغ است لاله را به جگر، یا ز بیخودی

Маҷнӯни сиррӣ ба домани Лайлӣ ниҳода аст

مجنون سری به دامن لیلی نهاده است

Аз заҳри чашм , об диҳад теғи сарв ро

از زهر چشم، آب دهد تیغ سرو را

Аз ҷилваи ту ҳар ки дил аз даст дода аст

از جلوه تو هر که دل از دست داده است

Дар пои гул ба хоб шудан нест аз адаб

در پای گل به خواب شدن نیست از ادب

Дар гулшанӣ ки сарв ба як по ситода аст

در گلشنی که سرو به یک پا ستاده است

Дар даст соқён набӯд сайру даври мо

در دست ساقیان نبود سیر و دور ما

Боди муроди киштии мо зӯр бода аст

باد مراد کشتی ما زور باده است

Расво шавад зи абри баҳорони замини шӯр

رسوا شود ز ابر بهاران زمین شور

Зоҳиди зи нақси хеши гурезони з бода аст

زاهد ز نقص خویش گریزان ز باده است

Дар хат анбарин нарасад ҳеҷ фитна Эй

در خط عنبرین نرسد هیچ فتنه ای

Зон фитнаҳо ки аз шаби зулфи ту зода аст

زان فتنه ها که از شب زلف تو زاده است

Донад садаф чаҳ мекашад аз рӯй талхи баҳр

داند صدف چه می کشد از روی تلخ بحر

Ҳар каси зи эҳтиёҷи даҳанро кушода аст

هر کس ز احتیاج دهن را گشاده است

Соиб ғамин намешавад аз марги рафтагон

صائب غمین نمی شود از مرگ رفتگان

Ҳар кас ба худ қарор иқомат надода аст

هر کس به خود قرار اقامت نداده است