Дӯди дилии зи абри гуҳарбор монда аст

دود دلی ز ابر گهربار مانده است

Довартарӣ зи қулзуми зхор монда аст

داور تری ز قلزم زخار مانده است

Равшандилон ба тираи дилони ҷо супурда анд

روشندلان به تیره دلان جا سپرده اند

Каф аз муҳӣт , аз оинаи зангор монда аст

کف از محیط، از آینه زنگار مانده است

Бксри забони даъвӣ бемаънӣанд халқ

بکسر زبان دعوی بی معنی اند خلق

Баррагӣ ба нахли маърифат аз бор монда аст

برگی به نخل معرفت از بار مانده است

Субҳи шуъӯр , масти шукри хоб ғифлат аст

صبح شعور، مست شکر خواب غفلت است

Афсонае зи дидаи бедор монда аст

افسانه ای ز دیده بیدار مانده است

Аз арзи илм , монда ба ҷои арзи сина Эй

از عرض علم، مانده به جا عرض سینه ای

Аз аҳли ҳол , ҷбаҳу дастор монда аст

از اهل حال، جبه و دستار مانده است

Донад ки ман зи ҷисми гронҷон чаҳ май кашам

داند که من ز جسم گرانجان چه می کشم

Домон ҳар ки дар таҳи девор монда аст

دامان هر که در ته دیوار مانده است

То субҳ ҳашар ҳаст марои кор дар кафан

تا صبح حشر هست مرا کار در کفن

Дар синаи бас ки нашутур озор монда аст

در سینه بس که نشتر آزار مانده است

Аз ҳайрати хироми ту ин чархи обгун

از حیرت خرام تو این چرخ آبگون

Чун оби обгинаи зи рафтор монда аст

چون آب آبگینه ز رفتار مانده است

Тӯфони гиреҳ шудааст маро дар дили танур

طوفان گره شده است مرا در دل تنور

То меҳри шарм бар лаби изҳор монда аст

تا مهر شرم بر لب اظهار مانده است

Дар зардии офтоби қиёмати ниҳод рӯй

در زردی آفتاب قیامت نهاد روی

Умеди ман ба ваъдаи дидор монда аст

امید من به وعده دیدار مانده است

Ҷавҳар ба чашми оина хошок гашта аст

جوهر به چشم آینه خاشاک گشته است

То ноумед азон гули рухсор монда аст

تا ناامید ازان گل رخسار مانده است

Дар тангнои синаи соиби хаёли дӯст

در تنگنای سینه صائب خیال دوست

Пайғамбар худост ки дар ғор монда аст

پیغمبر خداست که در غار مانده است