Ҷо ба арши дӯш худ додам сабуии бода ро

جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را

Фарш кардам дар раҳ май домани саҷҷода ро

فرش کردم در ره می دامن سجاده را

Чун сабу то ҳаст нам аз зиндагӣ дар пайкарат

چون سبو تا هست نم از زندگی در پیکرت

Дастгирӣ кун май ошомони ошиқи бода ро

دستگیری کن می آشامان عاشق باده را

Ин суханро сарв мегуяд ба овози баланд

این سخن را سرو می گوید به آواز بلند

Ҷома аз пайкар бирӯяд мардуми озода ро

جامه از پیکر بروید مردم آزاده را

Рӯзу шаб аз софии хотири кудурат май кашам

روز و شب از صافی خاطر کدورت می کشم

Мо чаҳ мекардем чун ойӣнаи лавҳи содаро ?

ما چه می کردیم چون آیینه لوح ساده را؟

Нуқтаи қофи қаноати дона ман гашта аст

نقطه قاف قناعت دانه من گشته است

Боли анқои бодзни зебади ман афтода ро

بال عنقا بادزن زیبد من افتاده را

Зуҳду мастиро ба ҳам пайванд ҷонӣ дода ам

زهد و مستی را به هم پیوند جانی داده ام

Бастаам бар домани хами домани саҷҷода ро

بسته ام بر دامن خم دامن سجاده را

Соиби он абрӯи камони рӯ бар ҳадафи афканди тир

صائب آن ابرو کمان رو بر هدف افکند تیر

Дигар аз баҳр чаҳ дории синаи бигушодаро ?

دیگر از بهر چه داری سینه بگشاده را؟