Аз лаъли обдори ту тарафӣ назар набаст

از لعل آبدار تو طرفی نظر نبست

Аз шӯри баҳр дар садафи мо гуҳар набаст

از شور بحر در صدف ما گهر نبست

Чашмӣ ки шуд ба рӯй сухани боз чун қалам

چشمی که شد به روی سخن باز چون قلم

Як қатраи оби хеш ба ҷӯй дигар набаст

یک قطره آب خویش به جوی دگر نبست

Зон дам ки лаъл ӯ ба шукри ханда боз шуд

زان دم که لعل او به شکر خنده باز شد

Дар нешикари зи раъшаи ғайрат шукр набаст

در نیشکر ز رعشه غیرت شکر نبست

Дар оташами зи оина каз шавқ диданат

در آتشم ز آینه کز شوق دیدنت

То боз кард дидаи худро дигар набаст

تا باز کرد دیده خود را دگر نبست

Аз барг айш монад тиҳии ҷайбу доманаш

از برگ عیش ماند تهی جیب و دامنش

Чун лола ҳар ки доғи туро бар ҷигар набаст

چون لاله هر که داغ ترا بر جگر نبست

Рӯй замини гузар ки сайл ҳаводис аст

روی زمین گذر که سیل حوادث است

Ҳар кас миён гушӯд дар ӣнҷо , камар набаст

هر کس میان گشود در اینجا، کمر نبست

Ҳар барги сабз ӯ каф афсӯс дигараст

هر برگ سبز او کف افسوس دیگرست

Нахлӣ ки дар шукуфаи перӣ самар набаст

نخلی که در شکوفه پیری ثمر نبست

Соиб нашуд азиз ба чашми ҷаҳонён

صائب نشد عزیز به چشم جهانیان

То обрӯии худ ба гиреҳ чун гуҳар набаст

تا آبروی خود به گره چون گهر نبست