То чанд бишинавам зи расӯлони паёми дӯст

تا چند بشنوم ز رسولان پیام دوست

Гуҳи дил ба нома шод кунам , гуҳ ба номи дӯст

گه دل به نامه شاد کنم، گه به نام دوست

Орифи зи ҷом меҳр хамӯшӣ наёфта аст

عارف ز جام مهر خموشی نیافته است

Кайфиятӣ ки ёфт дилам аз каломи дӯст

کیفیتی که یافت دلم از کلام دوست

Раҳмаст бар касе ки зи кӯтоҳи дидагӣ

رحم است بر کسی که ز کوتاه دیدگی

Дар ҷустуҷӯӣ моҳ барояд ба боми дӯст

در جستجوی ماه برآید به بام دوست

Душман ба биқрории ман раҳм ме кунад

دشمن به بیقراری من رحم می کند

Дар хотирам убӯр кунад чун хироми дӯст

در خاطرم عبور کند چون خرام دوست

Гар меРом аз хумори зи дил хӯн наме хӯрам

گر میرم از خمار ز دل خون نمی خورم

Ман кистам ки бодагусорам зи ҷоми дӯст ?

من کیستم که باده گسارم ز جام دوست؟

Ҳар чанд ноқис аст шавад кор ӯ тамом

هر چند ناقص است شود کار او تمام

Афтод чашм ҳар ки ба моҳи тамоми дӯст

افتاد چشم هر که به ماه تمام دوست

Дар базми мо ба бодау ҷом эҳтиёҷ нест

در بزم ما به باده و جام احتیاج نیست

Моро басаст мастии зикри мудоми дӯст

ما را بس است مستی ذکر مدام دوست

Аз доғи ғурбаташи ҷигари санг хӯн шавад

از داغ غربتش جگر سنگ خون شود

Ошуфтаи хотирӣ ки надонад мақоми дӯст

آشفته خاطری که نداند مقام دوست

Хӯн мехӯрд зи соғари оби ҳаёт , Хизр

خون می خورد ز ساغر آب حیات، خضر

Хуштар зи лутфи хос буд лутфи оми дӯст

خوشتر ز لطف خاص بود لطف عام دوست

Нокомӣаст қисмати худком , зинҳор

ناکامی است قسمت خودکام، زینهار

Бар ком худ мабош ки бошӣ ба коми дӯст

بر کام خود مباش که باشی به کام دوست

Соиби фузуни зи бода лаъласт ншأаҳ аш

صائب فزون ز باده لعل است نشأه اش

Хӯнӣ ки мехӯрам зи рухи лаъли фоми дӯст

خونی که می خورم ز رخ لعل فام دوست