Борӣктар чаро нашавам аз миёни дӯст ?

باریکتر چرا نشوم از میان دوست؟

Май боядам гузашти зи танги даҳони дӯст

می بایدم گذشت ز تنگ دهان دوست

Ҳар кӯчаи каҳкашонӣ ва ҳар хона машриқӣ аст

هر کوچه کهکشانی و هر خانه مشرقی است

Аз файзи офтоб сурайё фишон дӯст

از فیض آفتاب ثریا فشان دوست

Натавон ба хомаи ду забони ҳарф дӯст гуфт

نتوان به خامه دو زبان حرف دوست گفت

Лаб бастаем икқлм аз достони дӯст

لب بسته ایم یکقلم از داستان دوست

Аз гирудори сбҳаҳу зуннор фориғ аст

از گیرودار سبحه و زنار فارغ است

Дастӣ ки монад дар таҳи ратли гарони дӯст

دستی که ماند در ته رطل گران دوست

Ман кистам ки рӯй нтобам азин масоф ?

من کیستم که روی نتابم ازین مصاف؟

Гардуни зира шудааст зи захми синони дӯст

گردون زره شده است ز زخم سنان دوست

Бояд ба захми чнгли шаҳбоз тан диҳад

باید به زخم چنگل شهباز تن دهد

Чун бҳлаҳ ҳар ки даст кунад дар миёни дӯст

چون بهله هر که دست کند در میان دوست

Як мӯӣ дар миёни ман ва ӯ намонда аст

یک موی در میان من و او نمانده است

Печидаам чу тоб ба мӯии миёни дӯст

پیچیده ام چو تاب به موی میان دوست

Санги нишони зи ҳолати манзил чаҳ огаҳаст ?

سنگ نشان ز حالت منزل چه آگه است؟

Аз дайру каъба чанд бипурсам нишони дӯст ?

از دیر و کعبه چند بپرسم نشان دوست؟

Ошиқ ба каъбаи ҳоҷати худро наме барад

عاشق به کعبه حاجت خود را نمی برد

Хоки марои ишқ буд остони дӯст

خاک مرا عشق بود آستان دوست

Бар ҳар ки даст май занам аз даст рафта аст

بر هر که دست می زنم از دست رفته است

Дар ҳайратам ки аз ки бипурсам нишони дӯст ?

در حیرتم که از که بپرسم نشان دوست؟

Соиб забон багаз ки дарин анҷуман кулем

صائب زبان بگز که درین انجمن کلیم

То даст ва лаб насӯхт , нашуд ҳамзабони дӯст

تا دست و لب نسوخت، نشد همزبان دوست